تا قبل از پيروزى انقلاب اسلامى، كشور ايران نه تنها در سطح جهانى و در بين كشورها و قدرتهاى جهانى نقش و قدرت تعيين كننده‌اى نداشت و در معادلات سياسى و تصميم‌گيريهاى جهانى، محسوب نمى‌شد، بلكه به علت وابستگى و تبعيت از ابرقدرت غرب و ايفاء نقش ژاندارمى در منطقه براى آمريكا، بين مسلمانان جهان و نهضتهاى اسلامى و آزاديبخش نيز منفور و مطرود بود. رژيم ايران به عنوان حكومتى دين ستيز و مخالف اسلام و نوكر آمريكا و حامى اسراييل در ميان مسمانان شهرت داشت. و در ابعاد مختلف در حال عقب ماندگى، انحطاط، انزوا و ذلت روز افزون بوديم. رهبر فرزانه انقلاب اسلامى در تحليل اين موضوع مى‌فرمايند:

«ما ايرانى‌ها در طول تاريخ طولانى خودمان دوران‌هاى متفاوتى را گذرانده‌ايم؛ عزت هم داشتيم، ذلت هم داشتيم؛ اما در اين دوران طولانى دويست ساله‌ى منتهى به انقلاب، ما يك دوران سختِ تاريكِ ذلت را گذرانديم ... نشانه‌هاى اين ذلت، زياد است. ما در تمام اين دوران، در حوزه‌ى سياست، يك ملت منزوى بوديم؛ در فعل و انفعالات منطقه‌ى خودمان- چه برسد به فعل و انفعالات جهان- هيچ تأثيرى نداشتيم ... دولت‌هاى مستعمر از اقصى نقاط عالم به منطقه‌ى ما آمدند؛ كشورهائى را گرفتند، ملتهائى را اسير كردند، منابع ثروت ملت‌ها را غارت كردند. در اين دويست سال، دولت ايران و ملت ايران، بى‌خبر و غافل، به حوادث نگاه مى‌

[١]. ر. ك: كتاب عصر امام خمينى( ره)، مير احمد رضا حاجتى، بوستان كتاب قم.