خيرخواهانه و دل سوزانه مردم را موعظه نموده‌[١] آنان را متوجه تكاليف و وظايفشان نمايد، منافع آنان در دنيا و آخرت را برشمارد، و ضرر و زيان‌هاى دنيوى و اخروى را كه از اعمال ناروا ناشى مى‌شود بيان نمايد. وقتى فعاليت‌هاى فرهنگى، تبليغى و ارشادى انجام شد، اين آمادگى براى مردم به وجود مى‌آيد كه تكاليف الهى را انجام دهند و حقوق خداوند را ادا نمايند.

امير مؤمنان (عليه‌السلام) در بيان حقوق ملت بر دولت نخست چهار حق اساسى را برمى شمرد:

١. هدايت، رشد و تعالى معنوى؛ والنصحية لكم (هدايت‌گرايى)

اولين حق مردم‌ بر حاكم اسلامى «نصيحت‌» است كه در زبان فارسى از آن به «پند و اندرز» ياد مى‌شود؛ ولى نصيحت دقيقا به معناى پند و اندرز و موعظه نيست، بلكه هرگاه اين واژه به كار برده مى‌شود مفاهيمى مانند: صفا، صميميت، خيرخواهى و دل‌سوزى نيز از آن فهميده مى‌شود. بنابراين لازم است حاكم اسلامى خيرخواه مردم و با زبان و عمل، در صدد تأمين خير و صلاح آنان باشد.

دولت اسلامى، در سياستگذارى‌هاى خود، بايد تنها مصالح امت را به‌طور همگانى و بدون تبعيض درنظر بگيرد. گروهها و جناحها و احزاب سياسى كه از توده‌هاى ملت و از متن جامعه برخاسته‌اند، و همگى در راستاى اعلاى كلمه اسلام و تثبيت اركان نظام و در سوى تأمين مصالح ملى مى‌كوشند- البته با شيوه‌ها و روش‌هاى گوناگون، ولى غيرمتضاد- همگى‌

[١]. خداى متعال در وصف پيامبر گرامى صلى الله عليه و آله مى‌فرمايد:\i لَقَدْ جاءَكُمْ رَسُولٌ مِنْ أَنْفُسِكُمْ عَزِيزٌ عَلَيْهِ ما عَنِتُّمْ حَرِيصٌ عَلَيْكُمْ بِالْمُومِنِينَ رَوفٌ رَحِيمٌ‌\E/ شما را پيامبرى از خودتان آمد كه رنج بردنتان بر او گران است، به شما مِهر مى‌ورزد، و نسبت به مؤمنان مهربان و دلسوز است توبه/ ١٢٨؛ خيرخواهى و دل‌سوزى نسبت به ديگران از اوصاف رهبر شايسته است. نگاه كنيد به: محمدتقى مصباح يزدى، جامعه و تاريخ از ديدگاه قرآن، ص ٤٠٠.