يكى از انديشمندان كشورمان كارآمدى را ناظر به سازمان و سازوكارى مى‌داند كه حكومت براى انجام كارهاى خود پيش‌بينى مى‌كند. از ديدگاه وى در مبحث كارآمدى نظام‌هاى سياسى مى‌توان به دو شيوه رايج اشاره كرد:

يكى اداره كشور بر مبناى «كارپردازى» كه ويژگى حكومت‌هاى ناكارآمد است و ديگرى «حاكميت تحت برنامه» است كه مختص نظام‌هاى كارآمد است. نظام‌هاى برنامه دار و كارآمد، عقلانيت و برنامه‌ريزى با تكيه بر كار كارشناسى صورت مى‌پذيرد. سه ركن اصلى كارآمدى عبارتند از:

داشتن تصويرى واقع گرايانه و علمى از وضعيت (كارشناسى).

داشتن استراتژى حساب شده و قابل ارزيابى.

سازمان دهى مناسب نيروها و قانون مدارى رفتار آنها.

[١]. محمود فتحعلى، همان، ص.