امكانات آموزشى براى همگان يكسان فراهم شود، و اين وظيفه دولت است، و اگر نهادهاى خصوصى در اين‌باره اقدام كنند، دولت بايد آنان را يارى دهد و شرايط لازم را برايشان فراهم سازد، و با نظارت بر عملكرد آنان، از انحرافشان از خط نظام اسلامى حاكم جلوگيرى كند. پس، حق تعليم يكى از اساسى‌ترين حقوق ملتها بر دولت‌ها است، كه در ارتقأ سطح فرهنگى هر ملت نقش عامل اول را ايفا مى‌كند. و هرگونه عقب‌افتادگى ملت‌ها معلول بى‌توجهى دولت‌ها به مسائل فرهنگى است.

بر اين اساس، حكومت در جامعه علوى نمى تواند نسبت به امور فرهنگى متساهل و متسامح باشد. حكومت اسلامى موظف است نسبت به حفظ و حراست از فرهنگ اسلامى مردم نگران و مسؤوليت گرا باشد و بايد از امكانات جامعه اسلامى در راه اعتلاى فرهنگى جامعه اسلامى براساس تعاليم اسلامى هزينه نمايد.

٤. و تأديبكم كيما تعملوا (قانون‌گرايى)

در نهايت حضرت «تأديب» را يكى ديگر از وظايف حاكم اسلامى برمى‌شمارند. در اين جا «تأديب» جداى از «تعليم» بيان شده است. منظور از «تأديب» همان «تزكيه» است: لَقَدْ مَنَّ اللّهُ عَلَى الْمُومِنِينَ إِذْ بَعَثَ فِيهِمْ رَسُولًا مِنْ أَنْفُسِهِمْ يَتْلُوا عَلَيْهِمْ آياتِهِ وَ يُزَكِّيهِمْ وَ يُعَلِّمُهُمُ الْكِتابَ وَ الْحِكْمَة وَ إِنْ كانُوا مِنْ قَبْلُ لَفِي ضَلالٍ مُبِينٍ‌[١] به يقين، خدا بر مؤمنان منّت نهاد كه پيامبرى از خودشان در ميان آنان برانگيخت، تا آيات خود را بر ايشان بخواند و پاكشان گرداند و كتاب و حكمت به آنان بياموزد، و قطعاً پيش از آن در گمراهى آشكارى بودند.

[١]. آل عمران ٣، ١٦٤.