نيازهاى فردى و اجتماعى، مادى و معنوى، و عوامل و عناصر كارآمدى نظام اسلامى، در اين گزينش و بازگشت بسيار مؤثر است. از ديگر سو بعد از گذشت سه دهه از تأسيس نظام اسلامى در كشورمان، و پشت سر گذاشتن مراحل و موانع مختلف سخت افزارى و نرم افزارى، افزون بر اينكه شبهه‌افكنى و ايجاد تزلزل در مبانى نظرى و انديشه سياسى اسلام در عصر غيبت كم و بيش ادامه يافته، تشكيك در كارآمدى نظام اسلامى نيز به عنوان يك محور جديد، دستمايه مخالفان و دشمنان قرار گرفته است. بسيار روشن است كه ايجاد تشكيك در كارآمدى نظام، هدفى جز ايجاد تزلزل در باور و اعتماد مردم به نظام اسلامى و در نهايت، تخريب ركن مقبوليت مردمى نظام ندارد.[١]

بى‌گمان تبيين علمى كارآمدى دين در عرصه سياسى، شناخت عواملى كارآمدى حكومت دينى و به كار گرفتن دقيق آن و ارائه صحيح كارنامه نظام اسلامى مى‌تواند سد محكمى در مقابل اين هجمه ناجوانمردانه به وجود آورد. و افزون بر تقويت ركن مقبوليت نظام و كم‌رمق شدن فشارهاى استكبار جهانى، با اثبات امتيازات بيشمار دين و نظام اسلامى در مقايسه با ايدئولوژى‌هاى در حال زوال غربى، بزرگترين چالش را فرا روى ليبرال دموكراسى قرار داده و به افروخته شدن نور اميد در ميان ملل جهان به ويژه ملت‌هاى مسلمان و الگو گيرى از نظام اسلامى مى‌انجامد.

در اين راستا ضمن ارائه مباحثى نظرى پيرامون مفهوم و ماهيت كارآمدى سياسى، عوامل تأثير گذار بر آن، اهميت نحوه تأثيرگذارى آن بر

[١]. على‌اكبر كلانترى، رويش، قم: نشر معارف، ١٣٨٣، ص ١٢- ١١.