توضيح المسائل - هاشمى شاهرودى، سيد محمود - الصفحة ٣٦٠ - احكام روزه قضا

و نمى‌داند پنجم رمضان از سفر برگشته يا ششم و يا اينكه مثلًا در آخرهاى ماه رمضان مسافرت كرده و بعد از رمضان برگشته و نمى‌داند كه بيست و پنجم رمضان مسافرت كرده يا بيست و ششم، در هر دو صورت مى‌تواند مقدار كمتر؛ يعنى پنج روز را قضا كند، اگر چه احتياط مستحب آن است كه مقدار بيشتر؛ يعنى شش روز را قضا نمايد.

مسأله ١٧٠٧- اگر از چند ماه رمضان روزه قضا داشته باشد، قضاى هر كدام را كه اول بگيرد مانعى ندارد، ولى اگر وقت قضاى رمضان آخر تنگ باشد؛ مثلًا پنج روز از رمضان آخر قضا داشته باشد و پنج روز هم به رمضان مانده باشد بهتر آن است كه اول قضاى رمضان آخر را بگيرد.

مسأله ١٧٠٨- اگر قضاى روزه چند ماه رمضان بر او واجب باشد و در نيّت معين نكند روزه‌اى را كه مى‌گيرد قضاى كدام ماه رمضان است قضاى سال آخرى حساب نمى‌شود.

مسأله ١٧٠٩- كسى كه قضاى روزه رمضان را گرفته اگر وقت قضاى روزه او تنگ نباشد مى‌تواند پيش از ظهر روزه خود را باطل نمايد.

مسأله ١٧١٠- اگر قضاى روزه ميتى را گرفته باشد، بهتر آن است كه بعد از ظهر روزه را باطل نكند.

مسأله ١٧١١- اگر بواسطه مرض يا حيض يا نفاس، روزه رمضان را نگيرد و پيش از تمام شدن رمضان بميرد، لازم نيست روزه‌هايى را كه نگرفته براى او قضا كنند. و اگر بواسطه سفر و يا عمداً و يا سهواً و جهلًا روزه را نگرفته باشد واجب است از براى او قضا كنند.

مسأله ١٧١٢- اگر بواسطه مرضى روزه رمضان را نگيرد، و مرض او تا رمضان سال بعد طول بكشد، قضاى روزه‌هايى را كه نگرفته بر او واجب نيست‌