توضيح المسائل - هاشمى شاهرودى، سيد محمود - الصفحة ١٣٨ - احكام دفن

مسأله ٦٢٩- دفن ميّت در جاى غصبى و در زمينى كه مثل مسجد براى غير دفن كردن وقف شده، جايز نيست.

مسأله ٦٣٠- دفن ميّت در قبر مرده ديگر جايز نيست، مگر آنكه قبر كهنه شده و ميّت اوّلى از بين رفته باشد.

مسأله ٦٣١- چيزى كه از ميّت جدا مى‌شود، اگر چه مو و ناخن و دندانش باشد بنابر احتياط بايد با او دفن شود. و دفن ناخن و دندانى كه در حال زندگى از انسان جدا مى‌شود، مستحب است.

مسأله ٦٣٢- اگر كسى در چاه بميرد و بيرون آوردنش ممكن نباشد، بايد در چاه را ببندند و همان چاه را قبر او قرار دهند.

مسأله ٦٣٣- اگر بچه در شكم مادر بميرد و ماندنش در رحم براى مادر خطر داشته باشد، بايد به آسان‌ترين راه او را بيرون آورند، و چنانچه ناچار شوند كه او را قطعه قطعه كنند اشكال ندارد، ولى بايد بوسيله شوهرش اگر اهل فن است، يا زنى كه اهل فن باشد، او را بيرون بياورند، و اگر ممكن نيست، مرد محرمى كه اهل فن باشد و اگر آن هم ممكن نشود، مرد نامحرمى كه اهل فن باشد بچه را بيرون بياورد، و در صورتى كه آن هم پيدا نشود كسى كه اهل فن نباشد مى‌تواند بچه را بيرون آورد.

مسأله ٦٣٤- هر گاه مادر بميرد و بچه در شكمش زنده باشد، اگر چه اميد زنده ماندن طفل را نداشته باشند، بايد به ترتيبى كه در مسأله پيش گفته شد، هرجايى را كه براى سلامتى بچه بهتر است بشكافند، و بچه را بيرون آورند و دوباره بدوزند.