توضيح المسائل - هاشمى شاهرودى، سيد محمود - الصفحة ٧٥ - احكام وضوى جبيره

زخم ممكن نيست، يا زخم نجس است و نمى‌شود آن را آب كشيد، بايد وضوى جبيره بگيرد و اطراف زخم را بشويد و احتياطاً نيز بهتر است تيمم بنمايد.

مسأله ٣٣٦- اگر جبيره تمام صورت يا تمام يكى از دستها يا تمام هر دو دست را گرفته باشد وضوى جبيره‌اى كافى است ولى اگر تمام اعضاى وضو را گرفته باشد بنابر احتياط بايد تيمم نمايد و وضوى جبيره‌اى نيز بگيرد.

مسأله ٣٣٧- لازم نيست جبيره از جنس چيزهايى باشد كه نماز در آن جايز است، بلكه اگر از حرير يا از اجزاء حيوانى كه خوردن گوشت آن جايز نيست بوده باشد مسح بر آن نيز جايز است، و لكن در صورت امكان آن را براى نماز بردارد.

مسأله ٣٣٨- كسى كه در كف دست و انگشتها جبيره دارد و در موقع وضو دست تر روى آن كشيده است، بايد سر و پاها را با همان رطوبت مسح كند.

مسأله ٣٣٩- اگر جبيره تمام پهناى روى پا را گرفته، ولى مقدارى از طرف انگشتان و مقدارى از طرف بالاى پا باز است، بايد جاهايى كه باز است روى پا را و جايى كه جبيره است روى جبيره را مسح كند.

مسأله ٣٤٠- اگر در صورت يا دستها چند جبيره باشد، بايد بين آنها را بشويد، و اگر جبيره‌ها در سر يا روى پاها باشد، بايد بين آنها را مسح كند، و در جاهايى كه جبيره است بايد به دستور جبيره عمل نمايد.

مسأله ٣٤١- اگر جبيره بيشتر از معمول اطراف زخم را گرفته و برداشتن آن ممكن نيست، بايد بين وضوى جبيره‌اى و تيمم جمع نمايد مگر آنكه جبيره در مواضع تيمم باشد، كه در اين صورت وضوى جبيره‌اى كافى است و در هر