توضيح المسائل - هاشمى شاهرودى، سيد محمود - الصفحة ٥٨٩ - احكام وقف

احكام وقف‌

مسأله ٢٦٨٥- اگر كسى چيزى را وقف كند، از ملك او خارج مى‌شود و خود او و ديگران نمى‌توانند آن را ببخشند يا بفروشند و كسى هم از آن ملك ارث نمى‌برد، ولى در بعضى از موارد كه در مسأله (٢١٠١ و ٢١٠٣) گفته شد فروختن آن اشكال ندارد.

مسأله ٢٦٨٦- لازم نيست صيغه وقف را به عربى بخوانند، بلكه اگر مثلًا بگويد خانه خود را وقف كردم و خودش يا كسى كه خانه را برايش وقف كرده يا وكيل يا ولىّ آن كس آن را قبض كند وقف صحيح است؛ مثلًا چنانچه حصيرى را به قصد وقف بودن در مسجد بيندازد و يا جايى را به قصد مسجد بودن بسازد و در اختيار نماز گزاران بگذارد وقفيت محقق مى‌شود. و قبول كردن كسى در صحت وقف لازم نيست و همچنين قصد قربت در آن لازم نيست.

مسأله ٢٦٨٧- اگر ملكى را براى وقف كردن معين كند و پيش از خواندن صيغه وقف پشيمان شود يا بميرد، وقف درست نيست و همچنين است در وقف خاص اگر پيش از قبض موقوفٌ عليهم واقف بميرد.

مسأله ٢٦٨٨- كسى كه مالى را وقف مى‌كند، بايد از موقع خواندن صيغه، مال را براى هميشه وقف كند و اگر مثلًا بگويد اين مال بعد از مردن من وقف باشد، چون از موقع خواندن صيغه تا مردنش وقف نبوده، صحيح نيست و نيز اگر بگويد تا ده سال وقف باشد و بعد از آن نباشد يا بگويد تا ده سال وقف باشد، بعد، پنج سال وقف نباشد و دوباره وقف باشد، وقف صحيح نيست.