توضيح المسائل - هاشمى شاهرودى، سيد محمود - الصفحة ٥٦٦ - شرائط سر بريدن حيوانات

استقبال قبله كافى مى‌باشد و كسى كه مى‌داند بايد رو به قبله سر ببرد، اگر عمداً حيوان را رو به قبله نكند، حيوان حرام مى‌شود، ولى اگر فراموش كند يا مسأله را نداند يا قبله را اشتباه كند يا نداند قبله كدام طرف است يا نتواند حيوان را رو به قبله كند، اشكال ندارد و احتياط مستحب آن است كه برنده سر (كشنده- ذابح) نيز رو به قبله باشد.

«چهارم» وقتى كه مى‌خواهد سر حيوان را ببرد يا كارد به گلويش بگذارد به نيّت سر بريدن نام خدا را ببرد و همين قدر كه بگويد بسم اللَّه كافى است و اگر بدون قصد سر بريدن نام خدا را ببرد، آن حيوان پاك نمى‌شود و گوشت آن هم حرام است، ولى اگر از روى فراموشى نام خدا را نبرد اشكال ندارد.

«پنجم» حيوان بعد از سر بريدن حركتى بكند، اگر چه مثلًا چشم يا دم خود را حركت دهد يا پاى خود را به زمين بزند و اين حكم در صورتى است كه زنده بودن حيوان در حال ذبح مشكوك باشد و نيز واجب آن است كه به اندازه معمول آن حيوان خون از بدنش بيرون آيد و اگر بدانند كه در حال سر بريدن زنده بوده حاجتى به حركت مزبور ندارد.

«ششم» آنكه بريده شدن گلوى حيوان به قصد ذبح باشد، پس اگر چاقو از دست كسى بيفتد و گلوى حيوان را ناخواسته ببرد يا ذابح خواب يا مست باشد حلال نمى‌شود و بنابر احتياط مستحب سر حيوان را پيش از بيرون آمدن روح از بدنش جدا نكنند و اگر از روى غفلت يا به جهت تيزى چاقو سر جدا شود اشكالى ندارد و همچنين بنابر احتياط مستحب رگ سفيدى را كه از مهره‌هاى گردن تا دم حيوان امتداد دارد و او را نخاع مى‌گويند عمداً قطع نكند و حيوان را از جلو گردن سر ببرند نه از پشت گردن.