توضيح المسائل - هاشمى شاهرودى، سيد محمود - الصفحة ٥٥ - وضو

مسأله ٢٤٧- اگر شك كند پوست صورت از لاى مو پيدا است يا نه، بنابر احتياط واجب بايد مو را بشويد و آب را به پوست هم برساند.

مسأله ٢٤٨- شستن توى بينى و مقدارى از لب و چشم كه در وقت بستن ديده نمى‌شود واجب نيست، ولى براى آنكه يقين كند از جاهايى كه بايد شسته شود چيزى باقى نمانده، واجب است مقدارى از آنها را هم بشويد و كسى كه نمى‌دانسته بايد اين مقدار را بشويد، اگر نداند در وضوهايى كه گرفته اين مقدار را شسته يا نه، نمازى را كه با آن وضو خوانده و وقتش باقى است با وضوى جديد اعاده نمايد و قضاى نمازهايى كه وقتش گذشته واجب نيست.

مسأله ٢٤٩- بايد صورت و دستها را از بالا به پايين شست و اگر از پايين به بالا بشويد وضو باطل است.

مسأله ٢٥٠- اگر دست را تر كند و به صورت و دستها بكشد، چنانچه ترى دست به قدرى باشد كه بواسطه كشيدن دست، آب كمى بر آنها جارى شود كافى است.

مسأله ٢٥١- بعد از شستن صورت بايد دست راست و بعد از آن دست چپ را از آرنج تا سر انگشتها بشويد.

مسأله ٢٥٢- براى آنكه يقين كند، آرنج را كاملًا شسته بايد مقدارى بالاتر از آرنج را هم بشويد.

مسأله ٢٥٣- كسى كه پيش از شستن صورت دستهاى خود را تا مچ شسته، در موقع وضو بايد تا سر انگشتان را بشويد، و اگر فقط تا مچ را بشويد وضوى او باطل است.

مسأله ٢٥٤- در وضو شستن صورت و دستها مرتبه اول واجب، و مرتبه‌