توضيح المسائل - هاشمى شاهرودى، سيد محمود - الصفحة ٥٣٢ - مسائل متفرقه زناشويى

شود، و زن او در سن زنهايى باشد كه حيض مى‌بينند بايد آن زن به مقدار عده طلاق كه در احكام طلاق گفته مى‌شود عده نگهدارد و بنا بر مشهور اگر پيش از تمام شدن عده، شوهر او مسلمان شود عقد او به حال خود باقى مى‌ماند ولى اين حكم نيز محل اشكال است و البته احتياط ترك نشود.

مسأله ٢٤٦٠- اگر زن در عقد با مرد شرط كند كه او را از شهرى بيرون نبرد و مرد هم قبول كند، نبايد زن را بدون رضايتش از آن شهر بيرون ببرد.

مسأله ٢٤٦١- اگر زنى از شوهر سابقش دخترى داشته باشد، شوهر بعدى مى‌تواند آن دختر را براى پسر خود كه از اين زن نيست عقد كند و نيز اگر دخترى را براى پسر خود عقد كند، مى‌تواند با مادر آن دختر ازدواج نمايد.

مسأله ٢٤٦٢- سقط كردن بچه جايز نيست هر چند از زنا باشد؛ مگر در صورتى كه بقاى بچه در شكم مادر خطر جانى براى مادر داشته باشد و راهى بجز سقط كردن نباشد و در فرض سقط در هر حال بنابر احتياط ديه ثابت مى‌شود.

مسأله ٢٤٦٣- اگر كسى با زنى زنا كند، چنانچه بعد از استبراء به نحوى كه در مسأله (٢٤٠٨) گفته شد او را عقد كند و بچه‌اى از آنان پيدا شود در صورتى كه ندانند از نطفه حلال است يا حرام، آن بچه حلال زاده است.

مسأله ٢٤٦٤- اگر مرد نداند كه زن در عده است و با او ازدواج كند چنانچه زن هم نداند و بچه‌اى از آنان به دنيا آيد، حلال زاده است و شرعاً فرزند هر دو مى‌باشد، ولى اگر زن مى‌دانسته كه در عده است و تزويج در عده جايز نيست شرعاً، بچه فرزند پدر است و در هر دو صورت عقد آنان باطل است و به يكديگر حرام مى‌باشند.

مسأله ٢٤٦٥- اگر زن بگويد يائسه‌ام نبايد حرف او را قبول كرد؛ مگر