توضيح المسائل - هاشمى شاهرودى، سيد محمود - الصفحة ٥٢٠ - عيبهايى كه بواسطه آنها مىشود عقد را به هم زد

و همچنين است هر عيب و نقص و يا وصف ديگرى كه در آن تدليس شود و عقد با شرط نبودن آن عيب و يا وصف و يا مبنى بر آن انجام گرفته باشد و بعد مشخص شود كه اخفا و تدليس شده است.

مسأله ٢٣٩٠- اگر زن بعد از عقد بفهمد كه شوهر او پيش از عقد ديوانه بوده است يا آنكه بعد از عقد چه پيش از نزديكى يا بعد از آن ديوانه شود يا آلت مردى نداشته يا بعد از عقد پيش از نزديكى بريده شود يا مرضى دارد كه نمى‌تواند وطى و نزديكى نمايد، هر چند آن مرض بعد از عقد و پيش از نزديكى عارض شده باشد. در تمام اين صور بدون طلاق مى‌تواند عقد را به هم بزند، ولى در صورتى كه شوهر نتواند نزديكى نمايد لازم است زن به حاكم شرع يا وكيلش رجوع نمايد و او به شوهر يك سال مهلت مى‌دهد، چنانچه نتوانست با آن زن يا زنى ديگر نزديكى نمايد زن پس از آن مى‌تواند عقد را به هم بزند و اگر آلت مردى بعد از نزديكى بريده شود و يا دچار مرض شود كه ديگر نتواند اصلًا نزديكى كند بنا بر احتياط واجب به فسخ اكتفا نشود و طلاق داده شود.

مسأله ٢٣٩١- اگر زن بعد از عقد بفهمد كه تخمهاى شوهرش را كشيده‌اند در صورتى كه امر را بر آن زن مشتبه كرده و اخفا و تدليس كرده باشند مى‌تواند عقد را به هم بزند.

مسأله ٢٣٩٢- اگر بواسطه آنكه مرد نمى‌تواند وطى و نزديكى كند زن عقد را به هم بزند، شوهر بايد نصف مهر را بدهد و همچنين در موارد تدليس مرد بنابر احتياط بايد نصف مهر را بپردازد، ولى اگر بواسطه يكى از عيبهاى ديگرى كه گفته شد، مرد يا زن عقد را به هم بزند، چنانچه مرد با زن نزديكى نكرده باشد چيزى بر او نيست و اگر نزديكى كرده در تمام موارد بايد تمام مهر را بدهد.