توضيح المسائل - هاشمى شاهرودى، سيد محمود - الصفحة ٥١٧ - شرط عقد

المُدّةِ المَعلومَةِ عَلَى المَهر المَعلومِ» بعد بدون فاصله مرد بگويد: «قَبِلتُ» صحيح است و اگر ديگرى را وكيل كنند و اول وكيل زن به وكيل مرد بگويد:

«مَتّعتُ مُوكّلَتِي في المُدّةِ المَعلومَةِ عَلَى المَهرِ المَعلومِ» پس بدون فاصله وكيل مرد بگويد: «قَبِلتُ لِمُوكّلِي هكَذا» صحيح مى‌باشد.

شرط عقد

مسأله ٢٣٧٩- عقد ازدواج چند شرط دارد:

«اول» آنكه بنابر احتياط به عربى صحيح خوانده شود و اگر خود مرد و زن نتوانند صيغه را به عربى صحيح بخوانند، چنانچه ممكن باشد، احتياط واجب آن است كه كسى را كه مى‌تواند به عربى صحيح بخواند وكيل كنند و اگر ممكن نباشد خودشان مى‌توانند به غير عربى بخوانند، اما بايد لفظى بگويند كه معنى‌ «زَوّجتُ» و «قَبِلتُ» را بفهماند.

«دوم» مرد و زن، يا وكيل آنها كه صيغه را مى‌خوانند قصد انشاء داشته باشند؛ يعنى اگر خود مرد و زن صيغه را مى‌خوانند، زن با گفتن‌ «زَوّجتُكَ نَفسِي» قصدش اين باشد كه خود را زن او قرار دهد و مرد با گفتن‌ «قَبِلتُ التّزوِيج» زن بودن او را براى خود قبول بنمايد و اگر وكيل مرد و زن صيغه را مى‌خوانند با گفتن‌ «زَوّجتُ وَ قَبِلتُ» قصدشان اين باشد كه مرد و زنى كه آنان را وكيل كرده‌اند زن و شوهر شوند.

«سوم» كسى كه صيغه را مى‌خواند، بنابر احتياط بالغ و عاقل باشد، چه براى خودش بخواند، يا از طرف ديگرى وكيل شده باشد.

«چهارم» اگر وكيل زن و شوهر يا ولىّ آنها صيغه را مى‌خوانند در موقع عقد، زن و شوهر را معين كنند؛ مثلًا اسم آنها را ببرند يا به آنها اشاره نمايند،