توضيح المسائل - هاشمى شاهرودى، سيد محمود - الصفحة ٥١١ - احكام عاريه

احكام عاريه‌

مسأله ٢٣٥٣- عاريه آن است كه انسان مال خود را به ديگرى بدهد كه از منافع آن مجاناً استفاده كند.

مسأله ٢٣٥٤- لازم نيست در عاريه صيغه بخوانند و اگر مثلًا لباس را به قصد عاريه به كسى بدهد و او هم به همين قصد بگيرد عاريه صحيح است.

مسأله ٢٣٥٥- عاريه دادن چيز غصبى و چيزى كه مال انسان است ولى منفعت آن را به ديگرى واگذار كرده؛ مثلًا آن را اجاره داده صحيح نيست؛ مگر اينكه مالك چيز غصبى يا كسى كه آن چيز را اجاره كرده اجازه داده و به عاريه دادن راضى باشد.

مسأله ٢٣٥٦- چيزى را كه منفعتش مال انسان است؛ مثلًا آن را اجاره كرده مى‌تواند عاريه بدهد؛ ولى اگر در اجاره شرط كرده باشند كه خودش از آن استفاده كند، نمى‌تواند آن را به ديگرى عاريه دهد.

مسأله ٢٣٥٧- اگر ديوانه و بچه و مفلّس و سفيه مال خود را عاريه بدهند صحيح نيست، اما اگر ولىّ در صورتى كه مصلحت بداند مال كسى را كه بر او ولايت دارد عاريه دهد، اشكال ندارد و همچنين است اگر خود بچه با اجازه ولىّ مال خود را عاريه دهد.

مسأله ٢٣٥٨- اگر در نگهدارى چيزى كه عاريه كرده كوتاهى نكند و در استفاده از آن زياده‌روى هم ننمايد و اتفاقاً آن چيز تلف شود ضامن نيست، ولى‌