توضيح المسائل - هاشمى شاهرودى، سيد محمود - الصفحة ٤٩٨ - احكام حواله دادن

مسأله ٢٣٠٢- حواله دهنده و طلبكار بايد مقدار حواله و جنس آن را بدانند، پس اگر مثلًا ده من گندم و ده تومان پول به يك نفر بدهكار باشد و به او بگويد يكى از دو طلب خود را از فلانى بگير و آن را معين نكند، حواله درست نيست.

مسأله ٢٣٠٣- اگر بدهى واقعاً معين باشد، ولى بدهكار و طلبكار در موقع حواله دادن مقدار آن يا جنس آن را ندانند، حواله صحيح است، مثلًا اگر طلب كسى را در دفتر نوشته باشد و پيش از ديدن دفتر حواله بدهد و بعد دفتر را ببيند و به طلبكار مقدار طلبش را بگويد، حواله صحيح مى‌باشد.

مسأله ٢٣٠٤- طلبكار مى‌تواند حواله را قبول نكند اگر چه كسى كه به او حواله شده فقير نباشد و در پرداختن حواله هم كوتاهى ننمايد.

مسأله ٢٣٠٥- اگر كسى كه به حواله دهنده بدهكار نيست، حواله را قبول كند پيش از پرداختن حواله نمى‌تواند مقدار حواله را از حواله دهنده بگيرد و اگر طلبكار طلب خود را به مقدار كمتر صلح كند كسى كه برئ بوده و حواله را قبول كرده، فقط همان مقدار را مى‌تواند از حواله دهنده مطالبه نمايد.

مسأله ٢٣٠٦- بعد از آنكه حواله واقع شد، حواله دهنده و كسى كه به او حواله شده، نمى‌توانند حواله را به هم بزنند و هر گاه كسى كه به او حواله شده در موقع حواله فقير نباشد اگر چه بعداً فقير شود طلبكار نيز نمى‌تواند حواله را به هم بزند و همچنين است اگر موقع حواله فقير باشد و طلبكار بداند فقير است، ولى اگر نداند فقير است و بعد بفهمد اگر چه در آن وقت مالدار شده باشد طلبكار مى‌تواند حواله را به هم بزند و طلب خود را از حواله دهنده بگيرد.