توضيح المسائل - هاشمى شاهرودى، سيد محمود - الصفحة ٤٠٣ - نصاب نقره

مسأله ١٩٠٦- كسى كه طلا يا نقره او به اندازه نصاب است، اگر چه زكات آن را داده باشد، تا وقتى از نصاب اول كم نشده، همه ساله بايد زكات آن را بدهد.

مسأله ١٩٠٧- زكات طلا و نقره در صورتى واجب مى‌شود كه آن را سكه زده باشند و معامله با آن رواج داشته باشد و اگر سكه آن از بين هم رفته باشد؛ وليكن معامله با آن رواج داشته باشد بايد زكات آن را بدهند.

مسأله ١٩٠٨- در طلا و نقره سكه‌دارى كه زنها براى زينت به كار مى‌برند اگر چه رواج معامله با آن باقى باشد زكات واجب نيست.

مسأله ١٩٠٩- كسى كه طلا و نقره دارد، اگر هيچ كدام از آنها به اندازه نصاب اول نباشد، مثلًا (١٠٤) مثقال نقره و (١٤) مثقال طلا داشته باشد، زكات بر او واجب نيست.

مسأله ١٩١٠- چنانكه سابقاً گفته شد زكات طلا و نقره در صورتى واجب مى‌شود كه انسان يازده ماه مالك مقدار نصاب باشد و اگر در بين يازده ماه طلا و نقره او از نصاب اول كمتر شود، زكات بر او واجب نيست.

مسأله ١٩١١- اگر در بين يازده ماه طلا و نقره‌اى را كه دارد با طلا يا نقره يا چيز ديگر عوض نمايد يا آنها را آب كند، زكات بر او واجب نيست اگر چه براى فرار از دادن زكات اين كارها را بكند.

مسأله ١٩١٢- اگر در ماه دوازدهم پول طلا و نقره را آب كند، بايد زكات آنها را بدهد و چنانچه بواسطه آب كردن، وزن يا قيمت آنها كم شود بايد زكاتى را كه پيش از آب كردن بر او واجب بوده بدهد.

مسأله ١٩١٣- اگر طلا و نقره‌اى كه دارد خوب و بد داشته باشد، مى‌تواند زكات هر كدام از خوب و بد را از خود آن بدهد، و اگر قسمتى از نصاب طلا و