توضيح المسائل - هاشمى شاهرودى، سيد محمود - الصفحة ٣٣٠ - اجير گرفتن براى نماز

مسأله ١٥٤٩- هر گاه شك كند كه اجير عمل را انجام داده يا نه و شخص ثقه باشد و بگويد انجام داده‌ام كافى است و اگر شك كند كه عمل او صحيح بوده يا نه، بنا را بر صحت آن بگذارد.

مسأله ١٥٥٠- كسى را كه عذرى دارد و مثلًا با تيمم يا نشسته نماز مى‌خواند نمى‌شود براى نمازهاى ميّت اجير كرد، اگر چه نماز ميّت هم همان طور قضا شده باشد مگر در صورتى كه اجير شدن غير معذور ممكن نباشد.

مسأله ١٥٥١- مرد براى زن و زن براى مرد مى‌تواند اجير شود و در بلند خواندن و آهسته خواندن نماز بايد اجير به تكليف خود عمل نمايد.

مسأله ١٥٥٢- در قضاى نمازهاى ميّت ترتيب واجب نيست مگر در نمازهايى كه اداى آنها ترتيب دارد مثل نماز ظهر و عصر يا مغرب و عشا از يك روز چنان كه سابقاً گذشت.

مسأله ١٥٥٣- اگر با اجير شرط كنند كه عمل را به طور مخصوصى انجام دهد بايد همان طور بجا آورد و اگر با او شرط نكنند، بايد در آن عمل به تكليف خود رفتار نمايد و احتياط مستحب آن است كه از وظيفه خودش و ميّت هر كدام كه به احتياط نزديكتر است، به آن عمل كند، مثلًا اگر وظيفه ميّت گفتن سه مرتبه تسبيحات اربعه بوده و تكليف او يك مرتبه است، سه مرتبه بگويد.

مسأله ١٥٥٤- اگر با اجير شرط نكنند كه نماز را با چه مقدار از مستحبات آن بخواند، به مقدار واجب اكتفا كند كافى است.

مسأله ١٥٥٥- اگر انسان چند نفر را براى نماز قضاى ميّت اجير كند، بنابر آنچه در مسأله (١٥٥٢) گفته شد لازم نيست براى هر كدام از آنها وقتى را معين نمايد.