توضيح المسائل - هاشمى شاهرودى، سيد محمود - الصفحة ٢٧٣ - دستور نماز احتياط

مسأله ١٢٤٠- اگر بعد از سلام نماز احتياط شك كند كه يكى از اجزاء يا شرائط آن را بجا آورده يا نه، به شك خود اعتنا نكند.

مسأله ١٢٤١- اگر در نماز احتياط، تشهد يا يك سجده را فراموش كند و در جاى خود تداركش ممكن نباشد، احتياط واجب آن است كه بعد از سلام نماز آن را قضا نمايد.

مسأله ١٢٤٢- اگر نماز احتياط و قضاى يك سجده يا قضاى يك تشهد يا دو سجده سهو بر او واجب شود، بايد اول نماز، احتياط را بجا آورد.

مسأله ١٢٤٣- حكم گمان در نماز نسبت به ركعات مثل حكم يقين است، مگر اينكه گمان به بطلان داشته باشد مثل اينكه در مورد شك بين چهار و پنج ركعت گمان به پنج ركعت داشته باشد كه حكم شك را دارد اما اگر نداند كه يك ركعت خوانده يا دو ركعت و گمان داشته باشد كه دو ركعت خوانده، بنا را مى‌گذارد كه دو ركعت است و اگر در نماز چهار ركعتى گمان دارد كه چهار ركعت خوانده، نبايد نماز احتياط را بخواند و اما نسبت با افعال گمان حكم شك را دارد، پس اگر گمان دارد، ركوع كرده در صورتى كه داخل سجده نشده است، بايد آن را بجا آورد و اگر گمان دارد حمد را نخوانده، چنانچه در سوره داخل شده باشد اعتنا به گمان ننمايد و نمازش صحيح است.

مسأله ١٢٤٤- حكم شك و سهو و گمان در نمازهاى واجب يوميه و نمازهاى واجب ديگر فرق ندارد، مثلًا اگر در نماز آيات شك كند كه يك ركعت خوانده يا دو ركعت، چون شك او در نماز دو ركعتى است، نمازش باطل مى‌شود و اگر گمان داشته باشد كه دو ركعت يا يك ركعت است بر طبق گمان خود نماز را تمام مى‌نمايد.