توضيح المسائل - هاشمى شاهرودى، سيد محمود - الصفحة ٢٥٨ - ١ - شك در چيزى كه محل آن گذشته است

١- شك در چيزى كه محل آن گذشته است:

مسأله ١١٧٧- اگر در بين نماز شك كند كه يكى از كارهاى واجب آن را انجام داده يا نه، مثلًا شك كند كه حمد را خوانده يا نه، چنانچه مشغول كارى كه بايد بعد از آن انجام دهد نشده، بايد آنچه را كه در انجام آن شك كرده بجا آورد و اگر به كارى كه بايد بعد از آن انجام دهد مشغول شده، به شك خود اعتنا نكند.

مسأله ١١٧٨- اگر در بين خواندن آيه‌اى شك كند كه آيه پيش را خوانده يا نه يا وقتى كه آخر آيه را مى‌خواند شك كند كه اول آن را خوانده يا نه، به شك خود اعتنا نكند.

مسأله ١١٧٩- اگر بعد از ركوع يا سجود شك كند كه كارهاى واجب آن مانند ذكر و آرام بودن بدن را انجام داده يا نه، بايد به شك خود اعتنا نكند.

مسأله ١١٨٠- اگر در حالى كه به سجده مى‌رود شك كند كه ركوع كرده يا نه، لازم است برگشته و بايستد و ركوع را بجا آورد و اگر شك كند كه بعد از ركوع ايستاده يا نه، بايد به شك خود اعتنا نكند.

مسأله ١١٨١- اگر در حال برخاستن شك كند كه سجده يا تشهد را بجا آورده يا نه، بايد برگردد و بجا آورد.

مسأله ١١٨٢- كسى كه نشسته يا خوابيده نماز مى‌خواند، اگر موقعى كه حمد يا تسبيحات را مى‌خواند، شك كند كه سجده يا تشهد را بجا آورده يا نه بايد به شك خود اعتنا نكند و اگر پيش از آنكه مشغول حمد يا تسبيحات شود شك كند كه سجده يا تشهد را بجا آورده يا نه، بايد بجا آورد.

مسأله ١١٨٣- اگر شك كند كه يكى از ركنهاى نماز را بجا آورده يا نه، چنانچه مشغول كارى كه بعد از آن است نشده، بايد آن را بجا آورد، مثلًا اگر