توضيح المسائل - هاشمى شاهرودى، سيد محمود - الصفحة ٢٢١ - قرائت

مسأله ١٠١٠- اگر انسان كلمه‌اى را كه ياد گرفته صحيح بداند و در نماز همان طور بخواند و بعد بفهمد كه غلط خوانده، لازم نيست دوباره نماز را بخواند.

مسأله ١٠١١- اگر زير و زبر كلمه‌اى را نداند، يا نداند مثلًا كلمه‌اى به «س» است يا به «ص» بايد ياد بگيرد و چنانچه دو جور يا بيشتر بخواند مثل آنكه در «اهدنا الصراط المستقيم» مستقيم را يك مرتبه با سين و يك مرتبه با صاد بخواند، نمازش باطل است ولى اگر آن كلمه‌اى را كه دو جور خوانده از اذكار باشد و غلط خواندنش از ذكر بودن خارجش نكند نمازش صحيح است.

مسأله ١٠١٢- اگر در كلمه‌اى واو باشد و حرف قبل از واو در آن كلمه پيش داشته باشد و حرف بعد از واو در آن كلمه همزه باشد، مثل كلمه «سوء» بنابر احتياط آن واو را مد بدهد؛ يعنى آن را بكشد و همچنين اگر در كلمه‌اى «الف» باشد و حرف قبل از الف در آن كلمه زبر داشته باشد و حرف بعد از الف در آن كلمه همزه باشد مثل «جآء» الف آن را بكشد، و نيز اگر در كلمه‌اى «ى» باشد و حرف پيش از «ى» در آن كلمه زير داشته باشد و حرف بعد از «ى» در آن كلمه همزه باشد؛ مثل «جي‌ء»، «ى» را با مد بخواند و اگر بعد از اين حروف «واو و الف و يا» به جاى همزه حرفى باشد كه ساكن است؛ يعنى زير و زبر و پيش ندارد باز هم بايد اين سه حرف را با مد بخواند، مثلًا در ولا الضالين كه بعد از الف، حرف لام ساكن است، بايد الف آن را با مد بخواند و چنانچه به دستورى كه گفته شد رفتار نكند، بنابر اظهر نماز صحيح است.

مسأله ١٠١٣- احتياط مستحب آن است كه در نماز، وقف به حركت و وصل به سكون ننمايد و معنى وقف به حركت آن است كه زير يا زبر يا پيش‌