توضيح المسائل - هاشمى شاهرودى، سيد محمود - الصفحة ١٤٢ - مستحبات دفن

مسأله ٦٣٨- پس از رفتن كسانى كه تشييع جنازه كرده‌اند، مستحب است ولى ميّت يا كسى كه از طرف ولىّ اجازه دارد، دعاهايى را كه دستور داده شده، به ميّت تلقين كند.

مسأله ٦٣٩- بعد از دفن، مستحب است صاحبان عزا را سر سلامتى دهند ولى اگر مدتى گذشته است كه به واسطه سر سلامتى دادن مصيبت يادشان مى‌آيد ترك آن بهتر است، و نيز مستحب است تا سه روز براى اهل خانه ميّت غذا بفرستند، و غذا خوردن نزد آنان و در منزلشان مكروه است.

مسأله ٦٤٠- مستحب است انسان در مرگ خويشان، مخصوصاً در مرگ فرزند صبر كند، و هر وقت ميّت را ياد مى‌كند «إنّا للَّهِ وَإنّا إليه راجِعونَ» بگويد، و براى ميّت قرآن بخواند، و سر قبر پدر و مادر از خداوند حاجت بخواهد، و قبر را محكم بسازد كه زود خراب نشود.

مسأله ٦٤١- جايز نيست انسان در مرگ كسى صورت و بدن خود را بخراشد و سيلى بزند و به خود آسيب برساند.

مسأله ٦٤٢- پاره كردن يقه در مرگ غير پدر و برادر جايز نيست، و احتياط مستحب آن است كه در مصيبت آنان هم يقه پاره نكند.

مسأله ٦٤٣- اگر زن در عزاى ميّت صورت خود را بخراشد و خونين كند يا موى خود را بكند، بنابر احتياط مستحب يك بنده آزاد كند، يا ده فقير را طعام دهد، و يا بپوشاند و همچنين است اگر مرد در مرگ زن يا فرزند يقه يا لباس خود را پاره كند. مسأله ٦٤٤- احتياط مستحب آن است كه در گريه بر ميّت، صدا را خيلى بلند نكنند.