انوار هدايت - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ٣٨٢ - روى گردانيدن از بذل و بخشش

قرآن مجيد در عين حال كه انسان را از خودستايى منع مى‌كند، به‌كارهاى خوب نيز سفارش مى‌كند. خودستايى در احاديث نيز مذمت زياد شده است. انسان نبايد به كثرت عمل خود افتخار كند، بايد عمل خود را به خدا بگذارد و از او اجر خود را بخواهد. بعضى‌ها هستند كه به نماز خود، به روزه خود، به زيادى اعمال خود فخر و مباهات مى‌كنند. مثلًا، من بسيار نماز خوانده‌ام، خيلى روزه گرفته‌ام، به فقرا خيلى كمك كرده‌ام، خدمات من براى مردم بيش از حد توانم بوده است، خدا قبول كند چندين مرتبه به مكه رفته‌ام، مى‌خواهد عبادت‌هاى خود را به رخ مردم بكشد. به فرض اين‌كه انسان تمام آن‌ها را انجام داده باشد، چه نيازى است كه آن را براى ديگران تعريف كند؟ عبادت انسان براى مردم نيست كه يكى يكى به آنان توضيح دهد؛ عبادت مخصوص خدا است و در آن بايد خلوص نيت داشته باشد، عبادت خدا بايد خالصاً لوجه اللّه باشد، كسى‌كه خدا را عبادت مى‌كند، عمل خود را به خدا واگذارد، خداوند جل جلاله نسبت به او از خودش داناتر است. انسان به جاى اين‌كه نسبت به عبادت خود فخر كند، بايد از خدا تشكر كند، خدا توفيق عبادت را براى او داده است؛ اگر او توفيق عبادت را به بندگانش عنايت نكند، كسى موفق به عبادت نمى‌شود، اوست كه به حركات بندگانش آگاه است و اوست كه عبادت انسان را به فضل و كرمش قبول مى‌كند.

روى گردانيدن از بذل و بخشش‌

«أَ فَرَأَيْتَ الَّذِي تَوَلَّى»

آيا مى‌بينى او كسى‌را كه روى گردانيد؟ از چه روى گردانيد؟! يا از اسلام روى گردانيد و به آن ايمان نياورد، يا اين‌كه از انفاق و بخشش روى گردان شد.