انوار هدايت - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ٢٨٠ - تأثير روانى ايمان

حديث معراج خوانديم كه خداوند متعال جل جلاله مى‌فرمايد: «ليس شى‌ء عندى أفضل من التوكل على» در نزد من هيچ عملى بهتر از توكل نمودن بر من نيست. من توكل كنندگان را دوست مى‌دارم. معلوم است كه خداوند جل جلاله به توكل بندگانش نياز ندارد، او مى‌خواهد بر بندگانش لطف و مرحمت نمايد. مى‌خواهد به واسطه‌ى توكل، باران رحمت خود را بر بندگانش نازل كند و آنان را از شكست و گمراهى نجات بخشد. اعتماد به خدا انسان را در برابر مشكلات بيمه مى‌سازد. انسان خدا شناس در همه حال خدا را برخود ناظر مى‌داند و به قدرت او ايمان دارد، وقتى كسى به قدرت خدا ايمان داشته باشد، هيچ‌وقت در برابر مشكلات سُست نمى‌شود و اميد به آينده خود را از دست نمى‌دهد.

تأثير روانى ايمان‌

توكل بر خداى واحد، از نظر روانى براى انسان راه گشا است، وقتى انسان در مشكلات اقتصادى بر خدا توكل مى‌كند، در مشكلات اجتماعى به او پناه مى‌برد، در مشكلات خانوادگى از او يارى مى‌طلبد، در مشكلات سياسى به خدا تكيه مى‌كند. انسانى‌كه به خداى خود اعتماد دارد، در تمام مشكلات به او پناه مى‌برد و مشكلات هرچند طاقت فرسا باشد، با اتكاء به خداوند جل جلاله مشكلات برايش گوارا مى‌شود و به اميد غلبه و پيروزى با مشكلات مقاومت مى‌كند و خود را در برابر حوادث زود تسليم نمى‌كند. «وَالرِّضا بِما قَسَمْتُ» و بهترين عمل در نزد من آنست كه بندگانم از آن‌چه در قِسمت آنان قرار داده‌ام راضى باشند.