انوار هدايت - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ٢٨٥ - محبت در راه خدا

محبت در راه خدا

«يا أحمد! وَجَبَتْ مَحَبَّتِى لِلْمُتَحابِّينَ فِىَّ» اى محمد صلى الله عليه و آله و سلم محبت من واجب مى‌شود بر آنانى‌كه به‌خاطر من ميان خود محبت مى‌كنند.

محبت از خود مراحلى دارد. صله رحم واجب است؛ انسان از خويشاوندان خود ديد و باز ديد مى‌كند و با آنان محبت دارد. شريك مال و شريك كار خود را انسان دوست دارد، يك‌نفر به انسان احسان مى‌كند، كمك مى‌كند، همه‌ى آنان را انسان دوست دارد. اين محبت و دوستى در جاى خودش محفوظ است. اماّ مراد از آن محبت كه خداوند جل جلاله در حديث شريف معراج ذكر فرموده است، فقط محبت براى خداست. مثلًا يك وقت انسان كسى را دوست كه او براى خدا كار مى‌كند، براى دين خدا زحمت مى‌كشد. مردم را براى نيك هدايت مى‌كند. اگر انسان چنين كسانى را براى نيكو كارى شان دوست داشته باشد و با آنان محبت كند، در واقع محبت و دوستى در راه خداست.

طبق حديث شريف، محبت خدا نيز بر چنين اشخاصى واجب مى‌شود. بسيارى از اوقات كسانى هستند، كه هيچ‌گونه منفعت شخصى براى انسان ندارد؛ چون‌كه مى‌داند او براى خدا گام برمى‌دارد، به‌خاطر خدا او را در دل دوست مى‌دارد و با او محبت مى‌كند. از اين‌كه فلان شخص متدين است من او را دوست دارم. از اين‌كه فلانى در راه خدا خدمت مى‌كند، من او را دوست دارم. دوستى من به‌خاطر خداست، نه به‌خاطر منفعت شخصى، نه به‌خاطر پيوند خويشاوندى. اگر دوستى و محبت انسان بر همين اساس صورت بگيرد، مصداق حديث شريف معراج مى‌شود كه خداى‌