انوار هدايت - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ٢٨١ - فرق مؤمن و كافر

زندگى هميشه با حوادث همراه است، در حوادث زندگى فرقى بين مؤمن و كافر وجود ندارد. كافر هم مريض مى‌شود، مؤمن هم مريض مى‌شود. مؤمن هم گرفتارى دارد، كافر هم گرفتارى دارد، هيچ كدام استثناء نيستند. سنت خدا بر اين جارى شده است كه در مورد حوادث روزگار فرقى ميان خوب و بد وجود نداشته باشد. وَ لَنْ تَجِدَ لِسُنَّةِ اللَّهِ تَبْدِيلًا»[١] سنت خدا يعنى همين قانون طبيعت، قانون طبيعت براى همه يك‌سان است. بايد انسان به آن‌چه كه خدا برايش مقدر ساخته راضى باشد. اگر راضى نباشد، مجبور است تمام روز از خدا شكايت كند، تمام روز جزع و فزع كند، تمام روز بى‌تابى كند. درحالى‌كه با شكايت نمودن، داد و فرياد كردن قانون عليت تغيير نمى‌كند، قانون طبيعت همان‌گونه كه خدا خواسته به پيش مى‌رود.

فرق مؤمن و كافر

اگر انسان به رضاى خدا تسليم شود و به آن‌چه كه او در قسمتش قرار داده است راضى باشد، مشكلات زندگى بر او آسان‌تر وگواراتر مى‌شود. صبر و مقامت پيدا مى‌كند، صبر و مقاومت در برابر مشكلات به اين معنى است كه انسان خدا را حكيم مى‌داند و تمام مصيبت‌هاى به وجود آمده را از جانب او مى‌داند، وقتى انسان چيزى را از جانب خدا بداند، بى‌تابى و بى‌صبرى نمى‌كند. انسان مى‌داند خداوند حكيم است و مصلحت او تقاضا نموده كه او دچار چنين گرفتارى و مصيبت شود، ممكن است گرفتارى برايش خير باشد. لذا تسلى مى‌يابد و صبر مى‌كند. انسانى‌كه خدا را حكيم و عليم بداند، هيچ‌گاه از او شكايت نمى‌كند، چون مى‌داند كه هرچه از جانب اوست‌

[١] - احزاب/ آيه ٦٢