انوار هدايت - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ٤٨ - لشكرهاى خدا

محتاج است، اگر انسان بخواهد روحش را تقويت كند، بايد هميشه به ياد خدا باشد، در خانه، در محل كار، در راه رفتن، در نشستن و حتى در حالت خوابيدن، در تمام حالات انسان بايد خدا را ياد كند، غفلت انسان را نابود مى‌كند، انسان غافل به هيچ جايى نمى‌رسد؛ اگر انسان بتواند غفلت را از خود دور كند كارش درست مى‌شود، دور كردن غفلت براى انسان ممكن است؛ منتهى زحمت مى‌خواهد، تلاش و كوشش مى‌خواهد تا خود را به ياد خدا عادت بدهد، ياد خدا عبادت است، عبادت تنها اين نيست كه انسان نماز بخواند، همين‌كه ياد خدا در انسان باشد، كافى است، گاهى انسان از خدا چيزى را بخواهد، از او طلب استغفار كند، شكر نعمت‌هايش را به جا آورد، همه عبادت است، عبادت تنها به واجبات خلاصه نمى‌شود، واجبات را بايد انسان انجام دهد؛ ولى همين‌كه انسان از ياد خدا غافل نباشد، زبانش به ياد او باشد، قلبش به ياد او باشد، از خدا چيزى بخواهد، مثل طفل شير خواره نسبت به خدا ناز كند، به هر نحوى كه بتواند ارتباط خود را با او حفظ كند، عبادت است، ياد خدا گاهى به زبان است و گاهى به دل؛ ولى ياد قلبى بهتر از ياد لسانى است، با ياد قلبى انسان حضور قلب پيدا مى‌كند، وقتى حضور قلب پيدا كرد، آرامش روحى خود بخود براى او به وجود مى‌آيد، وقتى آرامش روحى پيدا كرد، هدايت بالاتر خدا نيز به‌سراغش خواهد رسيد.

لشكرهاى خدا

بعد مى‌فرمايد: «وَ لِلَّهِ جُنُودُ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ» يك احتمال اين است كه جنود، نام يكى از لشكرهاى خداوند باشد، لشكرهاى خداوند جل جلاله هم در زمين و هم در آسمان‌ها زياد است؛ ولى ممكن است يكى از لشكرهاى خدا" جنود" باشد! يك‌