انوار هدايت - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ٢٩٩ - عيب هاى دنيا پرستان

عيب‌هاى دنيا پرستان‌

«يا رَبِّ! كُلُّ هذَا الْعَيْبِ فِى أهْلِ الدُّنْيا؟»

پروردگارا! اهل دنيا اين همه عيب دارند؟ فرمود:

«يا أحْمَدُ! إنَّ عَيْبَ أهْلِ الدُّنْيا كَثِيرٌ، فِيهِمُ الْجَهْلُ وَالْحُمْقُ، لا يتَواضَعُونَ لِمَنْ يتعَلَّمُونَ مِنْهُ وَهُمْ عِنْدَ أنْفُسِهِمْ عُقَلاءٌ وَعِنْدَ الْعارِفِينَ حُمَقاءٌ»

اى احمد! اهل دنيا عيب فراوان دارند. آنان جاهل‌اند و احمق، در مقابل استاد خود تواضع نمى‌كنند، خود را عاقل مى‌پندارند؛ در حالى‌كه نزد اهل معرفت از احمقان هستند. اهل دنيا افرادى هستند كه فاقد احساس مسؤليت و علاقه مند به عيش و نوش دنيا هستند. اين از صفات اهل دنيا است. اماّ اهل آخرت اين‌گونه نيستند. آنان در برابر نعمت‌هاى خدا شكر مى‌كنند و نه در برابر مصيبت‌هاى او صبر مى‌كنند؛ ولى اهل دنيا وقتى به نعمت برسند، كفران مى‌كنند. وقتى به مصيبت گرفتار شوند، شكايت و بى‌تابى مى‌كنند. خدمات فراوان ديگران در نظر آنان اندك و كارهاى كوچك خودشان را بزرگ مى‌شمارند آنان خود را براى كارهايى‌كه انجام نداده‌اند ستايش مى‌كنند. بدون انجام كارى بر ديگران منت مى‌گذارند، چيزهاى را مطالبه مى‌كنند كه حق آنان نيست. پيوسته از آرزوهاى خود سخن مى‌گويند. عيوب مردم را آشكار و نيكى‌هاى آنان را پنهان مى‌كنند. آنان اهل دنيايند، از همان طبقه پست هستند كه در أثر ناسپاسى، در آخرت به عذاب خدا گرفتار مى‌شوند.

دنيا پرستى و خود خواهى سرانجام انسان را به حماقت مى‌رساند. تمام آن‌چه را كه براى شما بيان داشتم، مربوط به خود خواهى مى‌شود، خود خواهى عقل انسان را ازبين مى‌برد و انسان خودخواه هيچ‌وقت از راه‌هاى عقلايى فكر نمى‌كند.