انوار هدايت - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ٤٢٤

در اين دنيا علاوه بر عبادت‌هايى‌كه بر دوش داريم وظايف اجتماعى را نيز بر عهده داريم، ما هم نسبت به افراد و هم نسبت به اجتماع مسئوليت داريم؛ منتهى از آخرت خود نيز غافل نباشيم، حلال و حرام را بايد بشناسيم، از دستورات خدا بايد درست استفاده كنيم و از حرام او بايد اجتناب كنيم، ما براى دنيا و آخرت خلق شده‌ايم.

مشكلات و مسئوليت دنيا را كسى نمى‌تواند ناديده بگيرد، مثلًا يك وقت پسر انسان مريض مى‌شود، مى‌خواهد او را به داكتر ببرد، مشكلات در زندگى انسان زياد است، نبايد نسبت به مشكلات زندگى كسى بى‌تفاوت باشد، گاهى در خانه چيزى وجود ندارد، خانم در فكر غذاى شب بچه‌ها است، مى‌گويد: مرد، براى شب چيزى نداريم كه بخوريم. مرد بى‌عرضه جلو تلويزيون نشسته راحت فلم نگاه مى‌كند. يا يك كتاب سرگرم كننده را كه هيچ فايده برايش ندارد مطالعه مى‌كند. يك‌وقت بچه از شدت مريضى مى‌خواهد بميرد، مرد خانه از تنبلى دراز كشيده و اصلًا به فكر بچه نمى‌باشد، نه انسان بايد در قبال خانواده احساس مسئوليت كند و هم در برابر اجتماع، در ضمن آخرت را نيز از ياد نبرد.

يك انسان با احساس و مسئوليت پذيرى هيچ‌وقت از زير بار مسئوليت شانه خالى نمى‌كند. ممكن است گاهى انسان غفلت كند؛ ولى زود بايد متوجه شود، زود از غفلت بيرون رود، تداوم غفلت انسان را در دنيا خوار و ذليل مى‌سازد و آخرت انسان را تباه مى‌كند، مسئوليت انسان در دنيا بسيار سنگين است، هم مسئوليت مادى دارد و هم مسئوليت معنوى، از نظر اسلام دين و دنيا هردو مثل شير و شكر است، بايد باهم آميخته باشد. دين با دنيا ارتباط تنگاتنگ دارد و هيچ فاصله‌ى بين آن‌ها وجود ندارد، مشروط به‌