انوار هدايت - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ٣٠١ - اوصاف اهل آخرت

و هوشياران ثبت مى‌شود. در آغاز نعمت، خدا را مى‌ستايند و در پايانش سپاس اورا به جا مى‌آورند.

«دُعاؤُهُهْم عِنْدَ اللهِ مَرْفُوعٌ، وَ كَلامُهُمْ عِنْدَهُ مَسْمُوعٌ، تَفْرَحُ بِهِمُ المَلائِكَةُ، يدُورُ دُعاؤُهُم تَحْتَ الحُجُبِ، يحِبُّ الرَّبُّ أَنْ يسْمَعَ كَلامَهُمْ، كَما تُحِبُّ الوالِدَةُ وَلَدَها؛ لا يشْغَلُهُمْ عَنِ اللهِ شَىْ‌ءٌ طَرْفَةَ عَيْنٍ»

دعا و درخواست‌هاى آنان در پيشگاه خدا بلند و مستجاب است و سخنان‌شان در نزد او پذيرفته شده است. فرشته‌ها از اهل آخرت خوشنودند، دعا و زمزمه آنان حجاب‌ها را در نورديده و به استجابت مى‌رسد، زيرا حجاب‌هاى نورى در حركت اند و خداوند شنيدن سخنان شان را دوست دارد، آن‌گونه كه مادر فرزندش را دوست دارد. هيچ چيز، آنان را از خدا باز نمى‌دارد، حتى به قدر چشم برهم زدن ايشان را از ياد خدا غافل نكرده و نمى‌كند.

«وَ لا يريدُونَ كَثْرَةَ الطَّعامِ وَ لا كَثْرَةَ الكَلامِ وَ لا كَثْرَةَ اللِّباسِ؛ أَلنّاسُ عِنْدَهُمْ مَوْتى، وَ اللهُ عِنْدَهُمْ حَىٌّ كَريمٌ لا يمُوتُ؛ يدْعُونَ المُدْبِرينَ كَرَماً، وَ يزيدُونَ المُقْبِلينَ تَلَطُّفاً؛ قَدْ صارَتِ الدُّنْيا وَ الآخِرَةُ عِنْدَهُمْ واحِدَةً؛ يمُوتُ النّاسُ مَرَّةً، وَ يمُوتُ أَحَدُهُمْ فى كُلِّ يوْمٍ سَبْعينَ مَرَّةً مِنْ مُجاهَدَةِ أَنْفُسِهِمْ وَ هواهُمْ، وَ الشَّيْطانِ الَّذى يجْرى فى عُرُوقِهِمْ»

آنان هرگز قصد زياده خورى و زياده گويى و زياده خواهى در پوشش و لباس خود ندارند. مردم در نظرآنان هم‌چون مردگانند و خداوند در اعتقاد آنان زنده جاويدان و كريم بزرگ است. فراريان را به كرم و بزرگى، دست‌گيرند و روى‌