انوار هدايت - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ١٧٨ - جواب يك سؤال مهم تر

جواب يك سؤال مهم‌تر

خداوند جل جلاله مى‌فرمايد: ما دست كفار را از شما كوتاه كرديم و دست شما را از آنان! پس چرا او به ما دستور مى‌دهد كه با كفار دشمنى كنيد و به كافر هيچ‌گاه محبت ننماييد، حتى اگر پدر يا برادر تان باشد! در حالى‌كه خودش نسبت به كفار مرحمت مى‌كند؟.

جواب: موضع‌گيرى دينى همين است كه محبت با كفار به هر شكلى‌كه باشد حرام است، جايز نيست كه يك نفر مسلمان نسبت به كافرى محبت كند!! بعضى‌ها گفته‌اند كه بعد از شرك به خدا، محبت با كفار از بالاترين گناهان است؛ يعنى بدتر از خوردن شراب و عمل زنا مى‌باشد. جايز نيست كه يك مسلمان با كفار دوستى داشته باشد، اسرار خود را با او در ميان بگذارد، يا او را ولى و سرپرست خود قرار دهد. اين دستور قرآن به مسلمانان است، چون ما انسان هستيم، داراى عواطف و احساسات هستيم؛ ممكن است يك وقت عواطف و احساسات برما غلبه كند و مرتكب خيانت شويم؛ ولى خدا مثل ما نيست، او نه عواطف دارد و نه احساسات، خدا مادى نيست كه عواطف و احساسات داشته باشد، او فقط رحمت دارد، رحمت خدا نيز با رحمت انسان فرق مى‌كند.

رحمت ما انسان‌ها از روى دل‌سوزى است، خدا نه مادى است و نه دل دارد، خدا جسم نيست كه دل داشته باشد، خدا مجرد است و رحمت او رسانيدن فيوضات و بركات به مخلوقاتش است، حالا اين مخلوقات كافر باشند يا مسلمان. رحمت خدا اگر از كسى گرفته شود، نابود مى‌شود، فرق نمى‌كند كه او كافر باشد يا مؤمن و خدا پرست!. به يك جمله مى‌گوييم، ما مكلف هستيم، خداوند جل جلاله به تكالف شرعى آدميان مكلف نيست.