انوار هدايت - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ١٠٤ - وفا به عهد و پيمان

آيات قرآن نادرست است، در اين مورد به طور قطعى مى‌توان گفت كه مراد به" يدالله" دست نمى‌باشد؛ زيرا خدا جسم ندارد، براى اين‌كه جسم محدود است، در حالى‌كه خدا لايتناهى و مجرد مى‌باشد. اگر حديث معتبرى پيدا نشود كه" يد" را تفسير كند، بهتر اين است كه از تأويل آيه مباركه، اجتناب كنيم و حقيقت آن را به خدا ارجاع نماييم؛ زيرا وقتى انسان از ظاهر آيه چيزى نفهمد، بايد توقف كند و آن را به خدا ارجاع نموده و بگويد: والله العالم.

وفا به عهد و پيمان‌

«يَدُ اللَّهِ فَوْقَ أَيْدِيهِمْ فَمَنْ نَكَثَ فَإِنَّما يَنْكُثُ عَلى‌ نَفْسِهِ» هركس اين بيعت را نقص كند و پيمان خود را بشكند، ضررش به خودش برمى‌گردد. شكستن عهد و پيمانى‌كه مشروع باشد براى انسان جايز نيست، بايد انسان به عهد و پيمان خود استوار بماند، اگر آن را نقض كند در حقيقت به خود ضرر مى‌رساند. «وَ مَنْ أَوْفى‌ بِما عاهَدَ عَلَيْهُ اللَّهَ فَسَيُؤْتِيهِ أَجْراً عَظِيماً» كسانى‌كه به عهد و پيمان خود ثابت و استوار بمانند، زود است كه خداوند به آنان پاداش بزرگ عنايت كند. عهد و پيمان صورت‌هاى مختلف دارد كه به عنوان مثال يكى از آن‌ها نذر است، اگر انسان نذر كند و با خدا عهد ببندد كه آن‌را انجام مى‌دهد، بايد به عهد خود عمل كند؛ اگر عمل نكند، حتماً ضرر مى‌بيند.

«سَيَقُولُ لَكَ الْمُخَلَّفُونَ مِنَ الْأَعْرابِ شَغَلَتْنا أَمْوالُنا وَ أَهْلُونا فَاسْتَغْفِرْ لَنا يَقُولُونَ بِأَلْسِنَتِهِمْ ما لَيْسَ فِي قُلُوبِهِمْ قُلْ فَمَنْ يَمْلِكُ لَكُمْ مِنَ اللَّهِ شَيْئاً إِنْ أَرادَ بِكُمْ ضَرًّا أَوْ أَرادَ بِكُمْ نَفْعاً بَلْ كانَ اللَّهُ بِما تَعْمَلُونَ خَبِيراً»