انوار هدايت - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ٣٨٠ - تبرئه نفس و خود ستايى

گناهى انجام نشده‌

«الَّذِينَ يَجْتَنِبُونَ كَبائِرَ الْإِثْمِ وَ الْفَواحِشَ إِلَّا اللَّمَمَ»

ماآن‌انى‌را كه از گناهان كبيره و فواحش دورى مى‌كنند مى‌بخشيم، «إِلَّا اللَّمَمَ» يك معناى‌ «إِلَّا اللَّمَمَ» اين است كه اگر كسى بر انجام گناه كبيره تصميم مى‌گيرد؛ ولى انجام نمى‌دهد، از تصميم خود بر مى‌گردند، از همان‌جا منصرف گرديده و برمى‌گردد. اگر انسان گناهان كبيره را ترك كند، «إِنَّ رَبَّكَ واسِعُ الْمَغْفِرَةِ» مغفرت و رحمت خدا بسيار وسيع است. يعنى گناهانى‌را كه شما بر انجام آن‌ها تصميم گرفته‌ايد؛ ولى بعد از انجام آن منصرف گرديده و از خدا طلب استغفار مى‌كنيد، خداوندبه لطف و كرم خود از اين قصد شما مى‌گذرد و شامل رحمت خود مى‌كند. در ضمن اگر بعض گناهان صغيره را نيز انجام داده باشيد، مورد عفو خدا قرار مى‌گيريد و مجازات نمى‌شويد. «هُوَ أَعْلَمُ بِكُمْ» خداوند جل جلاله از وقتى‌كه شما را آفريد و به عنوان نماينده خود در روى زمين فرستاد، برگفتار و كردار شما عالم ست.

تبرئه نفس و خود ستايى‌

«وَ إِذْ أَنْتُمْ أَجِنَّةٌ فِي بُطُونِ أُمَّهاتِكُمْ» از ابتداى خلقت كه به صورت جنين در شكم‌هاى مادران خود پنهان بوديد، خدا از حال شما آگاه بود. «فَلا تُزَكُّوا أَنْفُسَكُمْ» پس خود را تعريف و تمجيد ننماييد، در ميان مردم خودستايى نكنيد، «هُوَ أَعْلَمُ بِمَنِ اتَّقى‌» خدا نسبت به‌كسى‌كه تقوى را پيشه‌اى خود ساخته، داناتر از خود اوست. نياز نيست شما خود را معرفى كنيد. بعضى‌ها مى‌آمدند، در مجالس خود را تعريف مى‌كردند. ما چنين و چنان هستيم! فلانى در حق ما چنين كرد و چنان كرد، ما تحمل كرديم، چيزى در جوابش نگفتيم، مى‌خواستند خود را تذكيه كنند. قرآن مجيد