انوار هدايت - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ٣٨٥ - تشويق به نيكوكارى

مى‌كنند. يك‌مقدارى كم‌كه انفاق كرد، بعد بخل ورزيده و از انفاق نمودن امساك نمود، يعنى به انفاق خود تداوم نمى‌بخشيد.

تشويق به نيكوكارى‌

«أَ عِنْدَهُ عِلْمُ الْغَيْبِ فَهُوَ يَرى‌»

آيا او علم غيب دارد و مى‌بيند كه گناهان اورا كسى ديگر بدوش مى‌گيرد؟ يا اين‌كه خدا گناهان او را در قيامت مى‌بخشد؟! چرا نمى‌خواهد انفاق كند؟ چرا براى آخرت خود ذخيره‌ى را نمى‌اندوزد؟! انفاق و بخشش براى انسان بسيار مفيد است، حتى اگر انسان پول‌دار هم نباشد، مى‌تواند به اندازه توان خود در راه خدا انفاق كند. «وَ مَنْ قُدِرَ عَلَيْهِ رِزْقُهُ فَلْيُنْفِقْ مِمَّا آتاهُ اللَّهُ»[١] هركس به اندازه آن‌چه كه خدا به او رزق داده است چيزى را انفاق كند. يعنى در هر شرايطى‌كه انسان قرار داشته باشد، نبايد از انفاق دورى كند.

انسان بايد به اندازه توان خود به فقرا، به مساكين و رحم و خويشاوندان خود انفاق نمايد، در امور خيريه و كارهاى عام المنفعة نيز بايد سهم بگيرد، انسان مى‌تواند به حد توان خود با انجمن‌هاى قابل اعتماد، براى كمك به يتيمان، بيوه‌زنان، فقرا، نابينايان، مريضان و معلولين، همكارى و كمك نمايد، نبايد انسان از انفاق كوتاهى و غفلت كند. كسانى‌كه پول‌دار هستند، بايد زياد انفاق كنند؛ اما كسانى‌كه پول ندارند، يا فقير هستند، به اندازه يك افغانى را هم اگر توان دارند، بايد كمك و انفاق نمايند. هركس به اندازه استعداد و توانايى خود در راه خدا انفاق كند و او از همه چيز

[١] - طلاق/ آيه ٧