انوار هدايت - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ٣٢١ - رضاى پروردگار جل جلاله

خدا كسى ديگر را داراى چنين قدرتى نمى‌داند. «لا حول ولا قوة الا بالله» هرچه قدرت است، هرچه حول و تحرك است از خداست. در اين‌صورت يك مرتبه انسان ناخودآگاه متوجه مى‌شود كه آرامش درونى پيدا نموده، يك مرتبه متوجه مى‌شود كه قلبش فارغ از هرگونه درد و رنج شده است. وقتى چنين حالت براى انسان پيدا مى‌شود بسيار لذت بخش است. تمام سختى‌ها و مشكلات دنيا براى او گوارا مى‌شود.

ياد خدا براى سلامتى جسمى انسان نيز مفيد است. خصوصاً در موقع مصايب، آيا انسانى در دنيا وجود دارد كه هرگز مصيبت نبيند؟ كسى وجود ندارد، هيچ‌كس از اين امر استثنا نمى‌باشد. در همان موقع كه غم و درد مصيبت بر انسان غلبه مى‌كند، اگر انسان قرآن بخواند، به ياد خدا بيفتد، مى‌فهمد كه سنگينى مصيبت از دوشش كم مى‌شود، آرامش پيدا مى‌كند، فشار جسمى انسان كمتر مى‌شود. از نظر طبى نيز مى‌گويد: هر مقدارى كه فشار روانى براى انسان زياد وارد شود، به همان اندازه سلول‌هاى بدنش آسيب ديده و زودتر از حد معمول پوسيده مى‌شود. يك ترشّحات قوى در بدن صورت مى‌گيرد، تمام سلول‌هاى بدن را خراب مى‌كند، وقتى سلول‌هاى بدن خراب شود، عمر انسان كوتاه گرديده و در مرور زمان سلول‌ها از كار افتاده و انسان مى‌ميرد.

رضاى پروردگار جل جلاله‌

«يا احمد! أَمَّا العَيْشُ الهَنِىُّ، فَهُوَ الَّذى لا يفْتُرُ صاحِبُهُ عَنْ ذِكْرى، وَلا ينْسى نِعْمَتى، وَلا يغْفُلُ عَنّى، وَلا يجْهَلُ حَقِّى، وَيَطْلُبُ رِضاىَ لَيْلَهُ وَنَهارَهُ.» زندگانى گواراتر آن‌