انوار هدايت - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ٣٢٢ - زندگى جاويدانه

است كه صاحب آن لحظه‌ى از ياد من غافل نباشد، نعمتى مرا فراموش نكند و از حق من بى‌خبر نباشد و شب و روز رضاى مرا بطلبد.

براى هر مسلمان متقى خط قرمز (خط سرخ) وجود دارد. مؤمن متقى تا هرجايى‌كه بداند رضاى خدا وجود دارد بايد پيش برود، وقتى فهميد رضاى خدا وجود ندار، بايد فوراً توقف كند. انسان بايد مثل ماشين باشد. ماشين تا وقتى‌كه بنزين دارد راه مى‌رود، به مجرد اين‌كه بنزينش تمام شود فوراً از حركت مى‌ايستد و توقف مى‌كند. قدرت و توان ماشين همان بنزين اوست، اگر بنزين نداشته باشد يك قدم حركت نمى‌تواند. مؤمن نيز چنين است، با اين فرق كه ماشين هيچ اراده و اختيارى از خود ندارد، اگر راننده آن بنزين نيندازد، در هرجايى‌كه توقف كرده در همان‌جا مى‌ماند؛ اماّ انسان برعكس ماشين، مى‌تواند از اختيار و اراده خود استفاده كند و حتى در جايى‌كه رضاى خدا هم در آن نباشد، مى‌تواند پيش برود، مگر اين‌كه روح او شفاف شده باشد. قدرت و توان انسان مؤمن د واقع همان رضاى خدا است، در جايى‌كه رضاى خدا وجود نداشته باشد، مؤمن جرئت رفتن را ندارد، در همان‌جا متوقف مى‌شود. اين است شيوه و رفتار مردان خدا، اين است شيوه و رفتار كسانى‌كه جز به خدا، به هيچ كسى اعتماد نمى‌كند. مؤمن هميشه و در همه‌جا، رضاى پروردگار خود را جستجو مى‌كند.

زندگى جاويدانه‌

«وَأَمَّا الحَياةُ الباقِيَةُ، فَهِىَ لِلَّذى يعْمَلُ لِنَفْسِهِ، حَتّى تَهُونَ عَلَيْهِ الدُّنْيا وَتَصْغُرَ فى عَيْنِهِ، وَتَعْظُمَ الآخِرَةُ عِنْدَهُ»