انوار هدايت - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ١٢٨ - مشكل قضا و قدر

خانه‌هاى خود را رها كنيم و در جنگ شركت نماييم!! آيه مباركه مى‌فرمايد: خانه‌هاى آنان هيچ عيبى ندارند، آنان از دروغ ادعا مى‌كنند كه ديوار خانه‌هاى‌ما كوتاه است.

٤- يك عده مى‌گفتند: يا رسول الله! به اجازه بده تا در جنگ رومى‌ها شركت نكنيم، اگر ما در اين جنگ برويم گنهكار مى‌شويم، چشمان ما به دختران رومى مى‌افتد و به سوى آنان نگاه مى‌كنيم، لطفاً ما را به گناه نيندازيد! با بهانه تراشى‌هاى بى‌مورد و غير معقول، مى‌خواستند درجنگ نروند، مگر آنان در مراسم شب نشينى مى‌رفتند كه زن و مرد يك‌جا بودند و چشمان‌شان به زنان و دختران نا محرم رومى مى‌افتاد؟! آنان براى رزم مى‌رفتند، نه براى بزم! دروغ‌هاى را مى‌بافتند كه خودشان هم باور نمى‌كردند، با چنين دروغ‌ها فكر مى‌كردند كه پيغمبر را نعوذ بالله، فريب مى‌دهند.

٥- «شَغَلَتْنا أَمْوالُنا وَ أَهْلُونا فَاسْتَغْفِرْ لَنا» همان‌گونه كه قبلًا بيان كرديم، گاهى مى‌گفتند: يا رسول الله! اموال و اولاد مارا بخود مشغول كردند، ما نتوانستيم با شما در جنگ برويم، اكنون براى ما استغفار كن تا خدا گناهان ما را ببخشد، فريب‌كارى و نيرنگ‌هاى عجيبى مى‌كردند.

٦- گاهى مى‌گفتند: شيطان مارا گمراه كرد. شيطان بى‌چاره را به گمراهى خود متهم مى‌كردند، لعنت خدا بر شيطان، او ما را گمراه كرد. شايد شيطان در