انوار هدايت - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ٣٠٦ - فرق صعود و سقوط

دارد و نه پرواى حرام را، نه پرواى خوب را دارد و نه پرواى بد را، هميشه در فكر هوس‌رانى، در فكر جمع كردن مال و در فكر استثمار و استعمار و در فكر دنيا پرستى است.

براى سگ درنده فرق نمى‌كند، شتر حضرت صالح باشد يا خر دجال، همه را به‌نام گوشت مى‌خورد. انسان دنيا پرست و ذليل نيز چنين است. هرچيزى كه به دستش بيافتد مى‌خورد، هرچيزى‌كه از دهانش بيرون شود به مردم مى‌گويد. اماّ انسان خدا شناس و آخرت محور خود را كنترل مى‌كند. وقتى غيبت مردم گفته شود، مى‌گويد: حرام است، دهن خود را مى‌بندد. وقتى‌كه موضوع امر به معروف و نهى از منكر به ميان بيايد، مثل بلبل سخن مى‌گويد و مردم را امر ونهى مى‌كند. اين كار در واقع مشكل است كه انسان هميشه خدا را بر خود حاضر و ناظر بداند و غرايز خود را كنترل نمايد. همان‌گونه كه در حديث شريف معراج ذكر شده است، خيلى مشكل است كه انسان در روز هفتاد بار بميرد. يعنى درجايى‌كه غرايز بر انسان غلبه كند، خشم و غضب تمام وجودش را فرا بگيرد، خيلى مشكل است كه انسان خود را كنترل كندو نفس اماره خود را مهار كند.

فرق صعود و سقوط

راه رسيدن به مقام بالا و صعود كردن به سوى خدا خيلى سخت است؛ ولى برعكس سقوط كردن و بيزارى جستن از خدا كار آسان است. شما دست خود را به‌