انوار هدايت - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ٢٨٣ - خطر بى اعتمادى به خدا

خطر بى اعتمادى به خدا

متأسفانه بسيارى از مردم، در همين عصرى‌كه ما زندگى مى‌كنيم، از خدا راضى نيستند، حتى مسلمانان. بعضى‌ها تا نيمه‌هاى شب از تشويش خواب نمى‌روند. بعضى اشخاص وقتى به اطراف خود فكر مى‌كند، مى‌بيند كه همسايه‌هايش پول‌دارد. همسايه‌هايش قدرت‌مند است. رقبايش ماشين خوب دارند، آپارتمان مجلل دارند، فرزندان زياد دارند، بدن سالم دارند؛ شب تاصبح به همين فكر خود را مى‌سوزاند. از خدا شكايت مى‌كند. خدايا چه‌قدر مرا مظلوم خلق كرده‌اى؟ چه قدر نسبت به من بى‌توجه هستسى؟ چرا براى من نيز پول ندادى؟ چرا براى من نيز ماشين‌هاى مدل بالا ندادى؟ چرا فرزندان تنومند به من ندادى؟ چرا من مريض هستم؟ چرا به همسايه‌هايم بدن سالم داده‌اى؟ از اول شب تا آخرشب به خدا چرا و چرا مى‌گويد. از زندگى خود ناراضى است و از قدرت و دارايى ديگران رنج مى‌برد. تمام شب، فرش غم براى خود پهن مى‌كند. براى مال ديگران تأسف مى‌خورد، براى علم ديگران تأسف مى‌خورد، براى قدرت ديگران حسرت مى‌خورد، براى شهرت ديگران غصه مى‌خورد و رشك مى‌برد.

چنين اشخاصى هيچ‌وقت از خدا راضى نمى‌شوند و ممكن است همين نا رضايتى‌ها يك وقتى منجر به كفر شود. بعضى‌ها با گفتن حرف‌هاى كفر آميز دين خود را به خطر مى‌اندازند. از حديث شريف معراج، چنين دانسته مى‌شود، همان‌گونه كه اعتماد و توكل بر خدا و همچنين راضى بودن به تقسيمات و اراده او از محبوب‌ترين اعمال در نزد خدا محسوب مى‌شود، عدم توكل و اعتماد به ذات اقدس او نيز از مبغوض‌ترين اعمال محسوب شود.