انوار هدايت - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ٩٩ - ايمان به خدا و رسول

مجيد بعد از اين‌كه پيغمبر را به عنوان شاهد، بشير و نذير معرفى مى‌كند، قرآن دوباره متوجه مسلمانان مى‌شود، مى‌فرمايد:

ايمان به خدا و رسول‌

«لِتُؤْمِنُوا بِاللَّهِ وَ رَسُولِهِ وَ تُعَزِّرُوهُ وَ تُوَقِّرُوهُ وَ تُسَبِّحُوهُ بُكْرَةً وَ أَصِيلًا»

به خدا و رسولش ايمان بياوريد و از پيغمبر خود حمايت كنيد تا او بتواند اسلام را بر مردم بقبولاند و خدا را صبح و شام تسبيح كنيد.

جمله‌ «لِتُؤْمِنُوا بِاللَّهِ وَ رَسُولِهِ» روشن است، كه ضميرش به خدا و رسولش برمى‌گردد، ما پيغمبر را فرستاديم تا شما به خدا و رسولش ايمان بياوريد؛ اما ضمير «وَ تُعَزِّرُوهُ وَ تُوَقِّرُوهُ وَ تُسَبِّحُوهُ» اين‌كه مى‌گويد: تسبح كنيد، تنها به خدا برمى‌گردد، تسبيح مخصوص خداوند جل جلاله مى‌باشد. از اين سه جمله، فقط جمله‌ «وَ تُعَزِّرُوهُ» ضميرش به پيغمبر بر مى‌گردد، يعنى از پيغمبر دفاع كنيد، چرا؟ براى اين‌كه خدا به دفاع مردم ضرورت ندارد، كه بگويد از من دفاع كنيد! معلوم است كه ضمير «وَ تُعَزِّرُوهُ» به پيغمبر بر مى‌گردد؛ اما ضمير «وَ تُسَبِّحُوهُ» به خدا برمى‌گردد؛ زيرا تسبيح مخصوص خدا است مى‌ماند جمله‌ «وَ تُوَقِّرُوهُ» كه مفسرين در مورد آن دو نظريه را بيان كرده‌اند، يك‌عده مى‌گويند: ضمير «وَ تُوَقِّرُوهُ» به پيغمبر برمى‌گردد، يعنى پيغمبر خود را تعظيم كنيد. عده‌اى ديگر مى‌گويند: ضمير «وَ تُوَقِّرُوهُ» به خدا برمى‌گردد؛ يعنى خدا را تعظيم كنيد. اين دو احتمال در اين جمله وجود دارد، خداوند متعال جل جلاله خودش بهتر مى‌داند.