انوار هدايت - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ١٨٠ - رحمت رحمانيه خدا

رحمت رحمانيه خدا

در دنيا همه مردم، مسلمان باشند يا كافر، همه مستحق رحمت رحمانيه پروردگار مى‌شوند، به همه‌ى مخلوقات خدا رزق مى‌دهد، هم به كفار توجه دارد و هم به مسلمانان. همه مخلوق خدا هستند، خداوند جل جلاله مى‌تواند در آن واحد! اراده كند كه كفار نابود شود؛ ولى او چنين اراده‌اى نمى‌كند، اراده تكوينى و سنت خدا بر اين است كه در دنيا تمام مردم، چه خوب و چه بد، همه تحت پوشش رحمت رحمانيه او قرار بگيرد. از نظر رحمت رحمانيه، فرق بين مسلمان و كافر وجود ندارد، منتهى تابع اسباب و علل مى‌باشد، هركس تلاش بيشتر كند، رحمت رحمانيه خدا بيشتر شامل حال او مى‌شود، فرق نمى‌كند مؤمن باشد يا كافر، خدا وند جل جلاله كسى را در دنيا به خاطر ايمانش فوق العاده رزق نمى‌دهد، بايد تلاش كند و زحمت بكشد، در رحمت رحمانيه خدا فقط علل و اسباب تكوينى مهم است، هركس بيشتر به علت و اسباب دست يابد، رزق و روزى بيشترى را بدست مى‌آورد. در دنياى كنونى معلوم است كه كفار بيشتر از مسلمانان به علل و اسباب دسترسى پيدا كرده‌اند، آنان تلاش و كوشش زيادترى به خرج داده‌اند و نسبت به مسلمانان رشد و ترقى بيشترى كرده‌اند. مسلمانان از تنبلى خودشان نتوانستند اسباب و علل مادى را آن‌گونه كه لازم است فراهم كنند، لذا در زندگى مادى عقب مانده‌اند، انسان‌هاى تنبل در زندگانى مادى و معنوى شكست مى‌خورند، همان‌گونه كه رسيدن به ماديات تلاش و زحمت مى‌خواهد، رسيدن به آخرت نيز تلاش مى‌خواهد. خلاصه در رحمت رحمانيه، در تكوين و در وجود، هيچ فرقى بين مؤمن و كافر وجود ندارد، همه تحت پوشش علت‌هاى فيزيكى و سنت‌هاى دائمى خدا قرار دارند؛ اما در رحمت رحيميه فرق مى‌كند، رحمت رحيميه، فقط مؤمنين را شامل مى‌شود.