انوار هدايت - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ٢٦٩ - حدود ماديت و معنويت

حدود ماديت و معنويت‌

«عِنْدَها جَنَّةُ الْمَأْوى‌»

ممكن است" سدرة المنتهى" طبق همين تفسير، آخرين مرز جهان مادى باشد و از كهكشان ما خارج مى‌باشد، شايد از تمام يك‌صدو بيست و پنج ميليارد كهكشانى كه تاكنون كشف شده است بيرون باشد. «عِنْدَها جَنَّةُ الْمَأْوى‌» در نزديكى سدرة المنتهى بهشتى نيز وجود دارد كه نامش" جنة المأوى" است‌

«إِذْ يَغْشَى السِّدْرَةَ ما يَغْشى‌»

در" سدرة المنتهى" جهان مادى از جهان معنويت جدا مى‌شود. در آن‌جا يك نور بسيار قوى و خيره كننده نيز وجود داشته كه تمام فضاى آن‌جا را پوشانده بوده است.

«ما زاغَ الْبَصَرُ وَ ما طَغى‌»

چشم پيغمبراكرم صلى الله عليه و آله و سلم در آن حالت نه كج شد و نه منحرف، هرچه را مى‌ديد، واقعيت‌ها بود و هرچه مى‌ديد حقيقت‌ها بود. چشم آن‌حضرت صلى الله عليه و آله و سلم به‌مقدار يك ذره هم از هدف دور نگرديد.

«لَقَدْ رَأى‌ مِنْ آياتِ رَبِّهِ الْكُبْرى‌»

در آن‌جا پاره‌هاى از آيات و نشانه‌هاى بزرگ خدا را مى‌ديد. پيغمبراكرم صلى الله عليه و آله و سلم در سفر معراج خدا را به چشم ظاهرى نديد؛ اماّ نشانه‌هاى بزرگى خدا را مشاهد كرد. همان‌گونه كه ما و شما نيز در زمين آيات و نشانه‌هاى او را مشاهده مى‌كنيم. هرچيزى‌كه در روى زمين وجود دارد، همه از نشانه‌هاى خداست. نباتات، جمادات، كوه‌ها، درياها و گياهان، هرچه در زمين است همه از آيات و نشانه‌هاى خدا محسوب مى‌شود. تمام أشياى روى زمين از حكمت خدا حكايت دارد.