انوار هدايت - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ٣٠٢ - اوصاف اهل آخرت

آورندگان به او را به لطف و خوش‌رويى پذيرا باشند. دنيا و آخرت از نظر آن‌ها يكى است. مردم در زندگى يك‌بار مى‌ميرند اما اهل آخرت از شدت و كثرت مجاهدت، با نفس و هواپرستى و وسوسه‌هاى شيطانى روزى هفتاد بار مى‌ميرند.

«وَ إِنْ قامَ بَيْنَ يدَىَّ فَكَأَنَّهُ بُنْيانٌ مَرْصُوصٌ» لا أَرَى فى قَلْبِهِ شُغْلًا بِمَخْلُوقٍ. فَوَعِزَّتى وَ جَلالى، لَأُحْيِيَنَّهُ حَياةً طَيِّبَةً، حَتَّى إِذا فارَقَ رُوحُهُ جَسَدَهُ، لا اسَلِّطُ عَلَيْهِ مَلَكَ المَوْتِ، وَ لا يلى قَبْضَ رُوحِهِ غَيْرى.

امّا چون يكى از آنان در پيشگاه من به نماز و نياز مى‌ايستد، مانند بنيانى محكم و استوار است، در قلبش هيچ وابستگى و تعلقى به مخلوق نمى‌يابم. به عزّت و جلالم سوگند او را به حيات طيبه زنده بدارم و آن گاه كه زمان جدايى روح از جسمش فرا رسد، فرشته مرگ را بر او مسلط نكنم و جز خودم كسى عهده دار گرفتن جانش نباشد.

«وَ لَأَفْتَحَنَّ لِرُوحِهِ أَبْوابَ السَّماءِ كُلَّها، وَ لَأَرْفَعَنَّ الحُجُبَ كُلَّها دُونى، وَ لَآمُرَنَّ الجِنانَ فَلْتَزَيَّنَنَّ، وَ الحُورَ العينَ فَلْتُشْرِقَنَّ، وَ المَلائِكَةَ فَلْتُصْلِبَنَّ، وَ الأَشْجارَ فَلْتُثْمِرَنَّ، وَ ثِمارَ الجَنَّةِ فَتَدَلَّيَنَّ، وَ لَآمُرَنَّ ريحاً مِنَ الرِّياحِ الَّتى تَحْتَ العَرْشِ فَلْتَحْمِلَنَّ جبالًا مِنَ الكافُورِ وَ المِسْكِ الأَذْفَرِ فَلْتَضْرَمَنَّ وَقوداً مِنْ غَيْرِ نارٍ فَلْتَدْخُنَنَّ»

تمام درهاى آسمان را به روى روحش بگشايم و همه حجاب‌هايى را كه بين او و من است، از ميان بردارم و به بهشت‌ها دستور مى دهم خود را زينت دهند و آرايش كنند، حورالعين از هر جانب بر او وارد شوند و فرشته‌گان به خدمت ايستند و درختان ميوه دهند و ميوه هاى بهشت براى عرضه به او نزديك گردند، نسيمى از