انوار هدايت - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ٥٠ - تحصيل يقين

كند و به وعده‌هاى روز قيامت يقين كامل حاصل نمايد. يكى از علت‌هاى مهم معصيت انسان‌ها نيز همين است كه اكثر مردم نسبت به قيامت يقين ندارند، آنان فقط گمان دارند كه ممكن است موضوع قيامت واقعيت داشته باشد، لذا دست به معصيت مى‌زنند، اگر به قيامت يقين داشته باشند، از معصيت اجتناب مى‌كنند؛ زيرا مى‌ترسند كه در قيامت عقاب مى‌شوند، به آتش جهنم مى‌سوزند، انسان خود را دوست دارد و اگر بداند خطر حتمى است، نمى‌خواهد خود را با خطر مواجه نمايد و نمى‌خواهد در آتش جهنم بسوزد.

اكنون ما و شما تصوّر اين را هم نمى‌كنيم كه دست خود را داخل آتش نماييم، چه رسد كه در آن بسوزيم! چون به سوزندگى آتش يقين داريم، اگر ايمان انسان قوى باشد، به معاد و روز قيامت يقين داشته باشد، هرگز معصيت نمى‌كند، انجام معصيت بيانگر ايمان ضعيف است، وقتى ايمان انسان ضعيف باشد معلوم است كه به وجود قيامت هم يقين ندارد، فكر مى‌كند، شايد قيامت نباشد! هيچ انسان عاقل به چيزى‌كه يقين داشته باشد، شك نمى‌كند، طبيعت آتش را همه مى‌دانند كه سوزنده است و به سوزندگى آن يقين دارند، لذا كسى خود را عمداً داخل آتش نمى‌اندازد. از آيات قرآن كريم چنين دانسته مى‌شود كه ايمان قابل افزايش است، هرمقدار انسان خود را به خدا نزديك كند، به همان مقدار، ايمانش زياد مى‌شود، ايمان قابل كمى و زيادتى است؛ منتهى بستگى به عمل انسان دارد، هرقدر انسان به فسق و فجور و محرمات گرفتار شود، به همان اندازه ايمانش ضعيف گرديده و مقامش پايين مى‌آيد، هرقدر كه به واجبات و محرمات خود مقيد باشد، به همان مقدار ايمانش زياد و مقامش بالا مى‌رود. ياد خدا و تقرّب جستن به او، قلب انسان را مطمئن‌