پس از آن كه كار وى تمام شد، پيامبر (ص) به وى فرمود: «آيا شوهر دارى؟». گفت: آرى. پيامبر (ص) به وى فرمود: «با او چگونه‌اى؟» گفت: در حق او هيچ كوتاهى‌اى نكرده‌ام مگر آنچه را كه از انجامش ناتوان بوده‌ام. پيامبر (ص) به وى فرمود: «دقت كن كه نسبت به او چگونه‌اى؛ همانا او بهشت و دوزخ توست!».[١]

روزى پيامبر خدا (ص) فرمود:

أَيُّمَا امْرَأَةٍ رَفَعَتْ مِنْ بَيْتِ زَوْجِهَا شَيْئاً مِنْ مَوْضِعٍ إِلَى مَوْضِعٍ تُرِيدُ بِهِ صَلَاحاً نَظَرَ اللهُ إِلَيْهَا، وَ مَنْ نَظَرَ اللهُ إِلَيْهِ لَمْ يُعَذِّبْهُ.[٢]

هر زنى كه در خانه شوهر خود، به قصد مرتّب كردن آن، چيزى را جا به جا كند، خداوند به او نظر [لطف‌] مى‌كند و خدا به هر كس نظر [لطف‌] كند، عذابش نمى‌دهد.

با اين حال، امّ سلمه گفت: همه خيرها را مردان برده‌اند. چه چيزى براى زنان بيچاره باقى مانده است؟! پيامبر (ص) در پاسخ وى به يكى ديگر از مسئوليت‌هاى زنان پرداخته، فرمود:

بَلَى إِذَا حَمَلَتِ الْمَرْأَةُ كَانَتْ بِمَنْزِلَةِ الصَّائِمِ الْقَائِمِ الْمُجَاهِدِ بِنَفْسِهِ وَ مَالِهِ فِي سَبِيلِ اللهِ، فَإِذَا وَضَعَتْ كَانَ لَهَا مِنَ الْأَجْرِ مَا لَا يَدْرِي أَحَدٌ مَا هُوَ؛ لِعِظَمِهِ، فَإِذَا أَرْضَعَتْ كَانَ لَهَا بِكُلِّ مَصَّةٍ كَعِدْلِ عِتْقِ مُحَرَّرٍ مِنْ وُلْدِ إِسْمَاعِيلَ، فَإِذَا فَرَغَتْ مِنْ رَضَاعِهِ ضَرَبَ مَلَكٌ كَرِيمٌ عَلَى جَنْبِهَا وَ قَالَ: اسْتَأْنِفِي الْعَمَلَ فَقَدْ غُفِرَ لَكِ.[٣]

آرى. هر گاه زن، باردار شود، به منزله روزه‌دارِ شب زنده‌دارى است كه با جان و

[١]. عن الحصين بن محصن:

إِنَّ عَمَّةً لَهُ أَتَتِ النَّبِيَّ( ص) فِي حَاجَةٍ، فَفَرَغَت مِن حَاجَتِها، فَقالَ لَهَا النَّبِيُّ( ص): أَذَاتُ زَوجٍ أَنتِ؟ قَالَت: نَعَم، قَالَ: كَيفَ أَنتِ لَهُ؟ قَالَت: مَا آلُوهُ إلَّا مَا عَجَزتُ عَنهُ. قَالَ: فَانظُرِي أَينَ أَنتِ مِنهُ؟ فَإِنَّما هُوَ جَنَّتُكِ وَ نَارُكِ‌ .( مسند ابن حنبل، ج ٧، ص ٢١، ح ١٩٠٢٥؛ السنن الكبرى، نسايى، ج ٥، ص ٣١١، ح ٨٩٦٣؛ المستدرك على الصحيحين، ج ٢، ص ٢٠٦، ح ٢٧٦٩؛ السنن الكبرى، بيهقى، ج ٧، ص ٤٧٦، ح ١٤٧٠٦؛ كنز العمّال، ج ١٦، ص ٣٣٧، ح ٤٤٧٩٦.

[٢]. الأمالى، صدوق، ص ٤٩٦، ح ٦٧٨؛ بحار الأنوار، ج ١٠٤، ص ١٠٦، ح ١. نيز، ر. ك: الأمالى، طوسى، ص ٦١٨، ح ١٢٧٣.

[٣]. همان جا.