رضايت زناشويى - پسنديده، عباس - الصفحة ٢٠٦ - ١ لذت شوخى

كَانَ النَّبِىُّ (ص) مِن أَفكَهِ النَّاسِ.[١]

پيامبر خدا (ص) از شوخ‌ترين مردم بود.

در كتاب معجم الصغير نيز به نقل از انس چنين آمده است:

كَانَ رَسُولُ اللهِ (ص) مِن أَفكَهِ النَّاسِ مَعَ الصَّبِىِّ.[٢]

پيامبر خدا (ص) از شوخ‌ترين مردم با كودكان بود.

امام كاظم (ع) نقل مى‌فرمايد كه گاهى عرب باديه نشينى، نزد پيامبر خدا (ص) مى‌رسيد و براى ايشان هديه مى‌آورد و تقديم مى‌كرد. سپس مى‌گفت: پول هديه ما را بده! پيامبر خدا (ص) مى‌خنديد و هر گاه اندوهگين مى‌شد، مى‌فرمود: «آن اعرابى چه كرد؟ اى كاش دوباره مى‌آمد».[٣]

بنا بر اين، يكى از راه‌هاى كاهش اندوه، شوخى كردن و خنديدن است. وانگهى يادآورى خاطرات خنده‌آور نيز مفيد و تأثيرگذار است.

از اين گذشته، سيره پيامبر خدا (ص) چنين بوده كه وقتى يكى از اصحاب خود را غمگين مى‌ديد، او را شاد و مسرور مى‌ساخت و بدين وسيله، از اندوه آنان مى‌كاست و مى‌فرمود: «خداوند، نفرت دارد از ترش‌رويى در چهره برادرش».[٤]

جالب اين كه شوخى، از مؤلّفه‌هاى حُسن خُلق است كه پيش از اين در باره‌اش سخن گفتيم. يونس شيبانى مى‌گويد: روزى امام صادق (ع) از من پرسيد: «شوخى كردن نزد شما چه جايگاهى دارد؟». گفتم: اندك!

امام (ع) فرمود:

فَلَا تَفْعَلُوا؛ فَإِنَّ الْمُدَاعَبَةَ مِنْ حُسْنِ الْخُلُقِ، وَ إِنَّكَ لَتُدْخِلُ بِهَا السُّرُورَ عَلَى أَخِيكَ، وَ

---

[١]. تاريخ مدينة دمشق، ج ٤، ص ٣٧؛ كنز العمّال، ج ٧، ص ١٤٠، ح ١٨٤٠٠.

[٢]. المعجم الصغير، ج ٢، ص ٣٩؛ المعجم الأوسط، ج ٦، ص ٢٦٣، ح ٦٣٦١.

[٣].

إِنَّ رَسُولَ اللهِ( ص) كَانَ يَأْتِيهِ الْأَعْرَابِيُّ فَيُهْدِي لَهُ الْهَدِيَّةَ ثُمَّ يَقُولُ مَكَانَهُ: أَعْطِنَا ثَمَنَ هَدِيَّتِنَا، فَيَضْحَكُ رَسُولُ اللهِ( ص)، وَ كَانَ إِذَا اغْتَمَّ يَقُولُ: مَا فَعَلَ الْأَعْرَابِيُّ؟ لَيْتَهُ أَتَانَا ( الكافى، ج ٢، ص ٦٦٣، ح ١).

[٤]. امام على( ع):

كانَ رَسولُ اللهِ( ص) لَيَسُّرُ الرَّجُلَ مِن أصحابِهِ إذا رَآهُ مَغموماً بِالمُداعَبَةِ وكانَ يَقولُ: إنَّ اللهَ يُبغِضُ المُعَبِّسَ في وَجهِ إخوانِهِ‌ ( مستدرك الوسائل، ج ٨، ص ٣٢١؛ كشف الريبة، ص ٨٢؛ سنن النّبى، ص ١٢٨).