رضايت زناشويى - پسنديده، عباس - الصفحة ٣٤٧ - تربيت معنوى

ثروت.[١] برخى پيوسته براى خانواده خود، دانش و تربيت نيكو به ارث مى‌نهند تا اين كه همه آنها را وارد بهشت كنند، به طورى كه كوچك و بزرگ و خدمتكار و همسايه را در بهشت مى‌يابند؛ امّا سوگمندانه بايد گفت كه گاه بنده گنهكار، همواره براى خانواده خود، تربيت بد به ارث مى‌نهد تا اين كه همه آنها را وارد دوزخ مى‌كند، به طورى كه كوچك و بزرگ از خانواده‌اش و خدمتكار و همسايه را در آن جا مى‌بيند.[٢]

سيره و روش معصومان (عليهم السلام) نيز همين بوده است. پيامبر خدا (ص) پس از آن كه از جانب خداوندگارش به او نويد بهشت داده شده بود، باز در نماز و عبادت، خود را به رنج مى‌افكنْد؛ چرا كه خداوند به او فرموده بود: وَ أْمُرْ أَهْلَكَ بِالصَّلاةِ وَ اصْطَبِرْ عَلَيْها لا نَسْئَلُكَ رِزْقاً نَحْنُ نَرْزُقُكَ وَ الْعاقِبَةُ لِلتَّقْوى‌.[٣] پيامبر (ص) خانواده‌اش را به نماز خواندن فرمان مى‌داد و خود نيز بر آن، پافشارى مى‌كرد.[٤]

همچنين ايشان اصحاب خود را به اين كار سفارش مى‌نمود و به آنان تأكيد مى‌كرد كه نزد خانواده‌هايتان باز گرديد. پس در ميانشان بمانيد و به آنان علم بياموزيد و فرمانشان بدهيد ... و همان گونه كه من نماز مى‌خوانم و شما ديده‌ايد، نماز بخوانيد. چون وقت نماز شد، يكى از شما اذان بگويد و مسن‌ترينتان، پيش‌نماز شود.[٥]

---

[١]. پيامبر خدا( ص):

ما نَحَلَ والِدٌ وَلَدا مِن نُحلٍ أفضلَ مِن أدَبٍ حَسَنٍ‌ ؛ پيامبر خدا( ص): هيچ پدرى به فرزندش، هديه‌اى بهتر از تربيت نيكو، پيشكش نكرده است( سنن الترمذى، ج ٤، ص ٣٣٨، ح ١٩٥٢؛ مسند ابن حنبل، ج ٥، ص ٢٥٢).

[٢]. امام صادق( ع):

لا يَزالُ العَبدُ المُؤمِنُ يورِثُ أهلَ بَيتِهِ العِلمَ وَالأَدَبَ الصّالِحَ حَتّى يُدخِلَهُمُ الجَنَّةَ جَميعا؛ حَتّى لا يَفقِدَ مِنهُم صَغيرا ولا كَبيرا ولا خادِما ولا جارا. ولا يَزالُ العَبدُ العاصي يورِثُ أهلَ بَيتِهِ الأَدَبَ السَّيِّئَ حَتّى يُدخِلَهُمُ النّارَ جَميعا؛ حَتّى لا يَفقِدَ فيها مِن أهلِ بَيتِهِ صَغيرا ولا كَبيرا ولا خادِما ولا جارا ( دعائم الإسلام، ج ١، ص ٨٢؛ مستدرك الوسائل، ج ١٢، ص ٢٠١، ح ١٣٨٨١).

[٣]. سوره‌طه، آيه ١٣٢.

[٤]. امام على( ع):

كانَ رَسولُ اللّه( ص) مُنصِبا لِنَفسِهِ بَعدَ البُشرى لَهُ بِالجَنَّةِ مِن رَبِّهِ، فَقالَ( عزوجل): وَ أْمُرْ أَهْلَكَ بِالصَّلَوةِ وَ اصْطَبِرْ عَلَيْهَا ... الآيَةَ، فَكانَ يَأمُرُ بِها أهلَهُ ويُصَبِّرُ عَلَيها نَفسَهُ‌ ( الكافى، ج ٥، ص ٣٧، ح ١؛ نهج البلاغة، خطبه ١٩٩؛ بحار الأنوار، ج ٣٣، ص ٤٤٧، ح ٦٥٩).

[٥].

ارجِعُوا إِلَى أَهليِكُم، فَأَقيِمُوا فِيهِم وَ عَلِّمُوهُم وَ مُرُوهُم ... وَصَلَّوا كَمَا رَأَيتُمونِي اصَلِّي، فَإِذَا حَضَرَتِ الصَّلَاةُ فَليُؤَذِّن لَكُم أَحَدُكُم وَ لَيَؤُمُّكُم أَكبَرُكُم‌ ( صحيح البخارى، ج ١، ص ٢٢٦، ح ٦٠٥؛ سنن الدارمى، ج ١، ص ٣٠٣، ح ١٢٣٣؛ صحيح مسلم، ج ١، ص ٤٦٦).