كه روزهايش به روزه و شب‌هايش به قيام گذرانده شود، برتر است![١] و هر لباسى بر شوهر خود بپوشاند، روز قيامت، هفتاد لباس بهشتى به وى پوشانده مى‌شود كه هر كدام، همانند شقايق نُعمان و رَيحان است و چهل خدمتكار در اختيار وى قرار مى‌گيرد![٢]

كمك ديگرى كه زن مى‌تواند انجام دهد، فراهم‌سازى زمينه براى فعاليت‌هاى شوهر است. در برخى رواياتْ تصريح شده هر زنى كه همسر خود را در امورى همچون حج و جهاد و طلب دانش يارى دهد، خداوند متعال، پاداش همسر ايّوب را به وى خواهد داد.[٣] بى‌ترديد، زنان به هر اندازه كه كمك نمايند، در موفّقيت شوهرانشان سهيم بوده و پاداش آن را خواهند بُرد، حتى اگر مورد ناسپاسىِ شوهران قرار گيرند.

از اين گذشته، شايد مهم‌ترين مسئله، هميارى در طاعت خداوند متعال باشد! اين كه كسى بتواند در راه طاعت خداوند متعال، كسى را يارى دهد، از فضيلت‌هاى بزرگ است. به همين جهت، امام على (ع) در دعاى پيش از ازدواج و در شمار ويژگى‌هاى همسر مطلوب خود، به اين مورد تصريح مى‌كند:

اللهمَّ ارْزُقْنِي زَوْجَةً ... وَ إِنْ ذَكَرْتُ اللهَ تَعَالَى أَعَانَتْ، وَ إِنْ نَسِيتُ ذَكَّرَتْ.[٤]

خداوندا! همسرى روزى‌ام كن ... كه اگر خداوند متعال را ياد كردم، يارى‌ام كند، و اگر فراموشش كردم، به يادم آوَرَد.

[١]. پيامبر خدا( ص):

مَا مِنِ امْرَأَةٍ تَسْقِي زَوْجَهَا شَرْبَةً مِنْ مَاءٍ إِلَّا كَانَ خَيْراً لَهَا مِنْ عِبَادَةِ سَنَةٍ صِيَامِ نَهَارِهَا وَ قِيَامِ لَيْلِهَا، وَ يَبْنِي اللهُ لَهَا بِكُلِّ شَرْبَةٍ تَسْقِي زَوْجَهَا مَدِينَةً فِي الْجَنَّةِ، وَ غَفَرَ لَهَا سِتِّينَ خَطِيئَةً ( إرشاد القلوب، ص ١٧٥؛ وسائل الشيعة، ج ٢٠، ص ١٧٢، ح ٢٥٣٤٢).

[٢]. پيامبر خدا( ص):

يَا حَوْلَاءُ ... مَا مِنِ امْرَأَةٍ تَكْسُو زَوْجَهَا إِلَّا كَسَاهَا اللهُ يَوْمَ الْقِيَامَةِ سَبْعِينَ خِلْعَةً مِنَ الْجَنَّةِ، كُلُّ خِلْعَةٍ مِنْهَا مِثْلُ شَقَائِقِ النُّعْمَانِ وَ الرَّيْحَانِ، وَ تُعْطَى يَوْمَ الْقِيَامَةِ أَرْبَعِينَ جَارِيَةً تَخْدُمُهَا مِنَ الْحُورِ الْعِينِ‌ ( مستدرك الوسائل، ج ١٤، ص ٢٤٥، ح ١٦٦٠٤ و ج ١٥، ص ١٥٦، ح ١٧٨٤٢).

[٣]. پيامبر خدا( ص):

أيُّمَا امرَأَةٍ أَعَانَت زَوجَهَا عَلَى الحَجِّ وَ الجِهَادِ أو طَلَبِ العِلمِ، أَعطاهَا الله مِنَ الثَّوابِ مَا يُعطِي امرَأَةَ أَيّوُب( ع) ( مكارم الأخلاق، ج ١، ص ٤٣٩، ح ١٥٠٦).

[٤]. النوادر، رواندى، ص ٢١١، ح ٤١٧؛ بحار الأنوار، ج ١٠٣، ص ٢٦٨، ح ١٨.