رضايت زناشويى - پسنديده، عباس - الصفحة ٢٧٢ - خداوند، تضمين كننده روزى

روزى آنها را مى‌دهد. روزىِ انسان را نيز همين خدا تأمين مى‌كند.[١] هر جاندارى، روزىِ خود را دارد.[٢] به مورچه بنگريد كه با آن همه كوچكى و ظرافت اندام- كه تقريباً به چشم نمى‌آيد-، روزى‌اش تضمين شده و به فراخور حالش، به او مى‌رسد. خداوند منّان و بخشنده، از او غافل نيست و او را محروم نساخته است؛

اگرچه در دل تخته‌سنگى سياه و خشك و يا در ميان صخره‌اى سخت باشد.[٣] يا به پرندگانى مثل: كلاغ، عقاب، كبوتر و شترمرغ بنگريد كه خداوند، روزىِ همه آنها را ضمانت كرده است.[٤] اين نكات آموزنده، نشان مى‌دهد كه نگران بودن براى روزى، بى‌مورد است. از اين رو، پيامبر خدا (ص) به ابن مسعود مى‌فرمايد:

اى پسر مسعود! براى روزى، اندوه مخور؛ چرا كه خداوند متعال مى‌فرمايد: «هيچ جنبنده‌اى در زمين نيست مگر اين كه روزىِ آن با خداست». و فرمود: «روزىِ شما و آنچه به شما وعده داده است، در آسمان است».[٥]

وضع خود انسان نيز شگفت‌انگيز است. ما اكنون نگران روزىِ خود هستيم و حال آن‌كه سه مرحله پيش از آن، وجود داشته كه خداوند، بدون آگاهى ما، روزى‌مان را رسانده است. لذا شايسته نيست كه اكنون نسبت به او سوءظن داشته باشيم. مرحله نخست، هنگامى است كه انسان در رَحِم مادر قرار دارد؛ در جايگاهى آرام كه هيچ سرما و گرمايى او را نمى‌آزارد و خدا روزى‌اش را مى‌رسانَد. مرحله دوم، دوران نوزادى است كه هرچند ناتوان است، با اين حال، غذاى او از شير مادر تأمين مى‌شود و كسى هست كه او را تر و خشك كند. مرحله سوم، دوران پس از شيرخوارگى است كه روزىِ او بدون تلاش، از دست‌رنج والدين تأمين مى‌گردد و

---

[١]. وَ كَأَيِّنْ مِنْ دَابَّةٍ لا تَحْمِلُ رِزْقَهَا اللَّهُ يَرْزُقُها وَ إِيَّاكُمْ وَ هُوَ السَّمِيعُ الْعَلِيمُ‌( سوره‌عنكبوت، آيه ٦٠).

[٢]. امام على( ع):

لِكُلِّ ذِي رَمَقٍ قُوتٌ‌ ؛ هر جاندارى روزى خود را دار( الكافى، ج ٨، ص ٢٢، ح ٤).

[٣]. امام على( ع):

انْظُرُوا إِلَى النَّمْلَةِ فِي صِغَرِ جُثَّتِهَا وَ لَطَافَةِ هَيْئَتِهَا لَا تَكَادُ تُنَالُ بِلَحْظِ الْبَصَرِ ... مَكْفُولٌ بِرِزْقِهَا مَرْزُوقَةٌ بِوِفْقِهَا، لَا يُغْفِلُهَا الْمَنَّانُ وَ لَا يَحْرِمُهَا الدَّيَّانُ، وَ لَوْ فِي الصَّفَا الْيَابِسِ وَ الْحَجَرِ الْجَامِسِ‌ ( نهج البلاغة، خطبه ١٨٥).

[٤]. امام على( ع):

فَهَذَا غُرَابٌ وَ هَذَا عُقَابٌ وَ هَذَا حَمَامٌ وَ هَذَا نَعَامٌ، دَعَا كُلَّ طَائِرٍ بِاسْمِهِ وَ كَفَلَ لَهُ بِرِزْقِهِ‌ ( همان جا).

[٥].

يَابنَ مَسعُودٍ! لَا تَهتَمَّ لِلرِّزقِ فَإِنَّ اللهَ تَعَالي يَقوُلُ: وَ مَا مِن دَآبَّةٍ فِي الْأَرْضِ إِلَّا عَلَي الله رِزْقُهَا وقالَ: وَ فِي السَّمَآءِ رِزْقُكُمْ وَ مَا تُوعَدُونَ‌ ( مكارم الأخلاق، ج ٢، ص ٣٥٦، ح ٢٦٦٠).