از يافته‌هاى مهم اين پژوهش، آن است كه همه آموزه‌هاى خانوادگى اسلام، از پيش از ازدواج و پس از آن، بر محور پايدارى و رضايت زناشويى استوار است. شيوه انتخاب همسر و معيارهاى آن، و تنظيم تعامل همسران با يكديگر، همگى به گونه‌اى طراحى شده‌اند كه در پايان، كارآمدى، رضامندى و پايدارى خانواده را تأمين كنند. از اين رو، امورِ پيش از ازدواج و حتّى داشتن شناخت لازم نسبت به همسر و ازدواج، در چارچوب پايدارى و رضايت زناشويى طرح شدند.

در فصل نخست، به صورت كوتاه، مسئله ازدواج و ترغيب به آن، مورد بحث قرار گرفته است. سبك اسلام در اين مسئله، از يك سو، برطرف‌سازى موانع و از سوى ديگر، تشويق به ازدواج است. در فصل دوم، عوامل پيشينى پايدارى و رضامندى مورد بررسى قرار گرفته‌اند. در اين فصل، نخست به توانمندى‌هاى شناختى و سپس به مهارت در انتخاب پرداخته شده است. در فصل سوم، به صورت گسترده، عوامل پسينى، مورد بررسى قرار گرفته‌اند. شكل تنظيم اين فصل، خود، مبتنى بر يكى ديگر از يافته‌هاى مهم اين پژوهش است و آن اين كه: در ميان مباحث پسينى، يك راهبرد وجود دارد و يك سرى عواملى كه به تحقّق آن راهبرد كمك مى‌كنند.

بر اساس مطالعات، راهبرد اسلام در پايدارى و رضايت زناشويى، «مودّت و رحمت» است؛ امّا تحقّق اين راهبرد، بسته به تعامل مثبت و سازنده‌اى است كه در ادبيات دين، از آن به عنوان «حُسن معاشرت (هم‌نشينىِ شايسته)» (براى مردان) و «حُسن تَبَعُّل (شوهردارى شايسته)» (براى زنان) ياد شده است.

در مرحله بعد، چگونگى تعامل مثبت و سازنده قرار گرفته است. لذا اسلام، شيوه اين تعامل را با توجّه به موقعيت‌هاى مختلف و نيازهاى متفاوت زندگى، بيان نموده است. اين امور عبارت‌اند از: خوش‌اخلاقى، واكنش مناسب به خوبى‌ها و بدى‌هاى همسر، الگوى تعامل مثبت با همسر- خانواده، واكنش مناسب در غيبت و حضور همسر، ارضاى جنسى، شادى و نشاط در خانواده، سازگارى و مدارا، الگوى مناسب اقتصادى، كمك به همسر و سرانجام، معنادارى زندگى زناشويى. بويژه در امر آخر، بر عنصر ايمان تأكيد شده است. بررسى‌ها نشان داد كه همه ويژگى‌هاى مثبتى كه‌